“เฮอะ ข่มขู่กันใช่ไหม?”
ประธานเฉินมองซูโม่ด้วยสายตาไม่พอใจ “เชื่อหรือไม่ว่าชั้นจะสั่งปิดสนามบิน ให้ดูหน่อยซิว่าเจ้าจะกลับหลินไห่ยังไง?”
ซูโม่: “……”
โอเค เจ้าเจ๋ง!
หยานจิ่วซีอุดปากหัวเบา ๆ มืองามจับมือซูโม่ไว้ พูดอย่างอ่อนโยน “เอาน่า เจ้ามีเรื่องต้องคุยกับประธานเฉินใช่ไหม ถ้าไม่สะดวกฉันออกไปรอก็ได้ คุยเสร็จแล้วเรียกฉันก็พอ”
“ไม่ต้อง!”
ซูโม่ยังไม่ทันพูดอะไร ประธานเฉินก็เปิดปากก่อน “สาว ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับเด็กซู เรื่องอะไรจะซ่อนเจ้าได้”
พูดจบ คิ้วขาวดอกก็ยกขึ้น มองไปที่ซูโม่ “สถานการณ์ระดับนานาชาติ เจ้าคงติดตามอยู่แล้วใช่ไหม?”
“อือ”
พอเข้าเรื่องจริงจัง รอยยิ้มเล่น ๆ บนใบหน้าซูโม่ก็หายไปทันที เขาพูดจริงจังว่า “จนถึงตอนนี้ มีกี่ประเทศที่สนับสนุนประกาศของประเทศต้าหยาง?”
“เยอะมาก”
ประธานเฉินหัวเราะเบา ๆ ด้วยความรู้สึกประหลาดใจ “เกือบเก้าส่วนของทั้งหมด”
“โอ๊ะ?”
ซูโม่กระตุกมุมปาก “เยอะขนาดนี้เลยหรือ? ดีเลย กลัวแต่พวกเจ้าไม่มีข้อคิดเห็น มีข้อคิดเห็นก็คุยกันง่าย!”
ประธานเฉินขมวดตาลง ถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แผนร้อยดาวระยิบจะเริ่มดำเนินการเมื่อไหร่?”
“เร็ว ๆ นี้”
แสงไฟในดวงตาซูโม่วาบผ่าน “ตอนนี้กระแสความคิดเห็นยังไม่พอ ต้องเติมไฟอีกหน่อย ต้องทำให้ทุกประเทศเชื่อว่าเราถูกบีบให้ยื่นแบบแปลนสถานีอวกาศกับเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องออกไปเพราะไม่มีทางเลือก”