“นายท่าน?”
ซูโม่แปลกใจ
เจ้าเสี่ยวโม่ไม่เคยเรียกเขาแบบนี้มาก่อน นี่เป็นครั้งแรก
เสียงของเสี่ยวโม่ดังต่อ “นายท่าน เดิมทีคำพูดเหล่านี้ยังไม่ถึงเวลา แต่เรื่องบางอย่างท่านได้ตัดสินใจแล้ว ดังนั้นจึงต้องพูดก่อนกำหนด”
“พูดมา”
ซูโม่หรี่ตาลง ในใจถูกกระตุ้นความอยากรู้
เสี่ยวโม่พูดอย่างจริงจัง “นายท่านรู้ไหมว่าระบบเป็นผลงานของใคร?”
เมื่อได้ยินคำถามนี้ ซูโม่ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง โพล่งออกไปว่า “ของใคร?”
“ของท่าน!”
ชั่วขณะนั้น ซูโม่เต็มไปด้วยความอึ้ง
อะไรนะ?
ระบบเป็นผลงานของเขา?
นี่...
เหลือเชื่อเกินไป!
เสี่ยวโม่รู้ดีถึงกิจกรรมในใจของซูโม่ตอนนี้ ก็เลยไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป “นายท่าน ระบบเป็นสิ่งที่ท่านสร้างขึ้นมาจริง ๆ เพียงแต่อยู่ในมิติเวลาอีกแห่งหนึ่ง”
ซูโม่เงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยปากอย่างช้า ๆ “เสี่ยวโม่ สรุปแล้วเจ้าต้องการจะบอกอะไร?”
สำหรับสิ่งที่เสี่ยวโม่พูดมา แม้เขาจะประหลาดใจมาก แต่หลังจากประหลาดใจแล้วก็ยอมรับอย่างสงบ
ก่อนหน้านี้ เสี่ยวโม่เคยพูดคำพูดแปลก ๆ มากมาย เมื่อรวมกับคำพูดที่มันเพิ่งกล่าวไปเมื่อครู่นี้ ทุกอย่างก็อธิบายได้หมด
เสี่ยวโม่: “นายท่าน ข้าก็แค่จะเตือนท่านเรื่องหนึ่ง ก่อนที่ท่านจะใช้การย้อนกลับฟ้าดิน ท่านจำเป็นต้องสร้างระบบขึ้นมาก่อน แล้วนำระบบนี้กลับไปสู่อดีต”
“หลังจากเริ่มใช้การย้อนกลับฟ้าดิน ระบบจะพังทลายโดยอัตโนมัติ แต่ระเบียบของเวลาได้ยอมรับโดยปริยายแล้วว่าตอนที่ท่านไปเรียนนั้นมีระบบอยู่ หากท่านกลับไปสู่อดีตอย่างนี้ ระเบียบของเวลาจะพังทลายลง ซึ่งจะทำให้เกิดปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้มากมาย”
ซูโม่เงียบอีกครั้ง
เสี่ยวโม่ก็ไม่พูดอะไรอีก สิ่งที่ควรพูดก็ได้พูดไปแล้ว มันเชื่อว่าซูโม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
เวลาผ่านไป
จนถึงเวลาเย็น ซูโม่จึงค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น มือทั้งสองลูบไล้รูปถ่ายบนป้ายหลุมศพ ใบหน้าเต็มไปด้วยความขอโทษ “ขอโทษด้วย เสี่ยวซี ดูเหมือนจะต้องรออีกสักพัก แต่โปรดเชื่อข้า ทุกอย่างนี้จะจบลงในไม่ช้า”
ในอีกห้าสิบปีต่อมา ซูโม่ปรากฏตัวน้อยมาก แทบจะกลายเป็นตำนานที่เลือนรางไปแล้ว
และในช่วงเวลานี้ เยี่ยไฉเหวยได้แสดงพรสวรรค์ที่เหนือกว่าใคร ในด้านการวิจัยวิทยาศาสตร์หลายแขนงต่างก็ประสบความสำเร็จครั้งใหญ่