สำหรับคำพูดจาปากร้ายของเสี่ยวโม่น้อย ซูโม่ก็ชินชาไปแล้ว ไม่ได้ใส่ใจอะไร
เขาตอบกลับไปในความคิดว่า "เสี่ยวโม่น้อย ภาชนะฉบับย่อตัวนี้สำหรับสถานการณ์ตอนนี้ก็เพียงพอแล้ว"
เงื่อนไขบนโลกมีจำกัด ยิ่งมีฝีมือขนาดไหนก็หาวัสดุมาครบไม่ได้อยู่ดี
ดังสุนทรพจน์ที่ว่า ผู้หญิงเก่งก็ยังทำข้าวไม่ได้ถ้าไม่มีข้าว ซูโม่ไม่เคยคิดจะฝันไปทางนั้นเลย
เสี่ยวโม่น้อย: "พี่เลี้ยง จริง ๆ ผมมีแผนหนึ่ง ไม่รู้สนใจฟังไหม?"
"ทำไมพูดกินๆ ไม่รู้เรื่องแบบนั้น?"
ซูโม่เบิกตาประหลาดใจ แอบชำเลืองมองคนในห้องวิจัย เห็นว่าสายตาของพวกเขาไม่ได้มาอยู่ที่ตัวเอง จึงแซวในใจว่า "ไม่เหมือนนิสัยแกเลยนะ เปิดปากพูดมาตรง ๆ ก็จบ"
เสี่ยวโม่น้อย: "วัสดุทั้งห้าชนิดนั้นบนโลกไม่มีจริง ๆ ก็จริง แต่ในจักรวาลมีนี่!"
"ตามปกติแล้ว อารยธรรมระดับ 2 ควรจะมี ดังนั้นถ้าในอนาคตเกิดอารยธรรมต่างดาวบุกโลกขึ้น พี่เลี้ยงหาวิธีโต้กลับได้ ยกพลขึ้นไปตีฐานที่มั่นของพวกมันเลย"
"เขาอยากแย่งชิงทรัพยากรโลก พี่เลี้ยงก็ไม่ต้องเกรงใจ แย่งชิงกลับซะก็จบ"
"เอ๊ะฮึม—"
ใบหน้าของซูโม่กระตุก อดเริ่มสงสัยชีวิตตัวเองไม่ได้
พูดตรง ๆ แม้เขาจะเตรียมรับมือการรุกรานของอารยธรรมต่างดาวมาหลายขั้นตอนแล้ว แต่ในใจก็ยังไม่มีความมั่นใจเอาซะเลย
แค่จะต้านการบุกของอารยธรรมต่างดาวก็ยากเยียกยากเหมือนขึ้นสวรรค์ ยังจะโต้กลับอีก?
นี่...มันเฟ้อเกินไปแล้ว!
ในเรื่องอารยธรรมต่างดาวบุกโลกนี่ ซูโม่คิดแค่เอาตัวรอดเท่านั้น ไม่เคยคิดจะโต้กลับไปตีบ้านเขาเลยสักนิด