ؓhe1“มุมตี 83 องศา เบี่ยงซ้าย 17 องศา…”
โยนลูกขึ้นสูง มองลูกปิงปองกลางอากาศ สมองของซูโม่ก็เริ่มคำนวณอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
“ปัง——”
ลูกเสิร์ฟธรรมดามาก เจิ้งฉางตงกำลังจะเข้าไปรับ แต่แขนขวาวาดไปครึ่งทางก็หยุดกึก เพราะสายตาของเขาบอกว่าลูกนี้น่าจะออกนอกโต๊ะแล้ว
ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่เติ้งซวี่ตวนและอวี๋ซืออิ่งที่เป็นกรรมการก็ตัดสินออกมาทันทีเช่นกัน
“แรงเกิน ต้องออกแน่!”
“พลาด…”
อวี๋ซืออิ่งพูดไปได้ครึ่งเดียว ก็ต้องกลืนคำที่เหลือกลับลงคอ
ลูกปิงปองที่น่าจะออกนอกโต๊ะ ดันมาเฉี่ยวมุมซ้ายของโต๊ะพอดีเป๊ะ แค่แตะนิดเดียว ลูกเปลี่ยนวิถีนิดหน่อยแล้วตกลงพื้น
เจิ้งฉางตง: “……”
นี่ก็ได้เหรอ?
เฉี่ยวขอบ?
แรกๆ ลูกก็ไม่กระดอน แล้วมาเฉี่ยวขอบอีก นี่มันจะเอาอะไร?
เขากำลังเล่นกับลูก หรือลูกเล่นกับเขากันแน่?
นอกรั้ว เสี่ยวเหลิ่งมองเห็นภาพประหลาดนี้ สีหน้าบนใบหน้าเล็กๆ แตกสลายไปเลย
สามแต้มนี้ชนะแบบฟลุ๊คเกินไปแล้วมั้ง?
นี่มันภาพจำของลูกพระเอกชัดๆ!
“สามต่อศูนย์!”
คราวนี้เติ้งซวี่ตวนไม่ได้พูดอะไร การเฉี่ยวขอบเป็นเรื่องปกติมาก พูดได้แค่ว่าซูโม่โชคดี
แข่งต่อ
ซูโม่เป็นคนเสิร์ฟเหมือนเดิม ท่าทางเขาเหมือนเมื่อกี้ไม่มีผิด เสิร์ฟโยนสูงธรรมดา
“ฉึ——”
เจิ้งฉางตงวาดไม้พลาดอีกแล้ว เพราะลูกเฉี่ยวขอบอีกครั้ง เหมือนเมื่อกี้เป๊ะ กระทั่งตำแหน่งที่เฉี่ยวก็ยังเหมือนเดิม…