“คุณหมอ ลูกสาวฉันเป็นยังไงบ้าง”
แม่ของหยันพุ่งเข้าไปหาคุณหมอจนได้ตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล มือทั้งสองบีบรัดเสื้อผ้าแน่น
ช่วงเวลานี้ เธอไม่เหลือแม้แต่เงาของประธานกรุ๊ปมูลค่าหลายพันล้านอีกต่อไป ตอนนี้เธอเป็นแค่แม่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ธรรมดาจนสุดจะธรรมดากว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว
คุณหมอถอดหน้ากากอนามัยออก แล้วยิ้มให้ “คุณหนี่พ้นอันตรายแล้วครับ น่าจะเศร้าโศกมากเกินไป บวกกับการพักผ่อนไม่พอ เลยทำให้เกิดอาการแบบนี้”
“ตามหลักแล้ว คุณหนี่ไม่ควรจะเศร้าโศกถึงขั้นนั้นได้เลยนะครับ แปลกจริง ๆ”
ได้ยินดังนั้น แม่ของหยันก็โล่งอก ยิ้มฝืน ๆ ออกมานิดหนึ่ง “ไม่มีอะไรหรอก แค่ที่บ้านเกิดเรื่องขึ้นบ้าง ขอบคุณนะคะคุณหมอ”
เหล่าผู้บริหารโรงพยาบาลที่ยืนรออยู่ด้านหลังต่างก็โล่งใจกันถ้วนหน้า ถ้าหยี่เจียวซีเกิดมีอะไรขึ้น โรงพยาบาลพวกเขาก็หนีความรับผิดชอบไม่รอดแน่
จัดการห้องผู้ป่วยดีที่สุดกับคุณหมอประจำตัวเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายกันไป
ภายในห้องผู้ป่วย
สองคุณนายผู้เป็นมารดานั่งอยู่ข้างเตียง ขอบตาทั้งคู่แดงก่ำ
หนิงไห่ยืนอยู่หน้าหน้าต่าง ใจร้อนรนอย่างบอกไม่ถูก เขามองลูกสาวที่หมดสติอยู่บนเตียงแวบหนึ่ง ถอดถอนใจในใจ แล้วหันหลังเดินออกจากห้องไป
บริเวณบันได มีคนหนึ่งกำลังสูบบุหรี่ควันฟุ้ง หนิงไห่เดินเข้าไป ตบไหล่เบา ๆ “พี่ชาย ขอบุหรี่สักมวนได้ไหม”
“ง่ายนิดเดียว”
ผู้ชายคนนั้นใจดีเอามาก ๆ หยิบซองบุหรี่ส่งให้หนิงไห่หนึ่งมวน แล้วจุดไฟให้อีก