ฮิกกินสันที่อยู่ไกลถึงแนวหลัง ใบหน้าบึ้งตึงเหมือนน้ำท่วมฝั่ง กระดาษแก้วในมือถูกเขาบีบจนยับเป็นก้อน หยดน้ำตกลงบนพรม และมีไม่น้อยกระเซ็นเปื้อนเสื้อผ้า
ทว่าเขากลับไม่รู้ตัวเลย สองตาจ้องเขม็งไปที่จอคอมพิวเตอร์
ตกใจก่อน แล้วจึงโมโห!
จนกระทั่งเวลานี้ ฮิกกินสันถึงจะรู้ว่าความมั่นใจของซูโม่มาจากไหน เรือบัพลำนี้ของเซี่ยกั๋วน่ะเก่งเกินเหตุจริงไปมาก อาวุธและอุปกรณ์ลึกลับโผล่มาไม่ซ้ำหน้า
ภายนอกดูเป็นแค่เรือลาดตระเวนลำหนึ่ง แต่กำลังรบจริง ๆ สามารถตบหัวเรือบรรทุกเครื่องบินได้สบาย ๆ พูดไม่เกินจริงเลยว่าเรือลาดตระเวนลำนี้คือเรือรบที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกปัจจุบัน ไม่มีลำไหนเทียบ
นับตั้งแต่เริ่มปะทะ เรือบัพโม่ซีก็ทำได้แค่ตั้งรับอย่างเดียว แม้แต่วิธีโจมตีพื้นฐานที่สุดยังไม่เคยเผยให้เห็น แค่นี้ยังล้มเรือบัพเสินเหวินลงไปเงียบ ๆ โดยไม่ส่งเสียงดังอะไร
แถมฮิกกินสันยังแอบสงสัยในใจว่า จุดสุดยอดของเรือบัพลำนี้มันไปถึงขั้นไหนกันแน่?
ถึงเวลานี้ ฮิกกินสันจะไปคิดได้ยังไงว่าเรือบัพโม่ซีมีอาวุธแค่ปืนเลเซอร์อนุภาคอย่างเดียว ปะทะกับซูโม่มานานขนาดนี้ เขาก็รู้จักซูโม่มาพอสมควรแล้ว
ซูโม่ถึงแม้วัยยังไม่มาก แต่สไตล์การทำงานนิ่งสุด ๆ บางทีอาจรู้สึกว่าหนุ่มคนนี้บ้าคลั่งเหลือเกิน แต่พอย้อนกลับไปดูตอนหลังทีไร ก็จะพบว่าเขามีทุนให้บ้าคลั่งเสมอ
โดยสรุปคือ ซูโม่ไม่มีทางไปเสี่ยงโชคอะไรแน่นอน!
นึกถึงถ้อยคำที่อเล็กซ์นำมาบอกในวันนั้น ความมั่นใจในใจของฮิกกินสันก็คลายตัวลงเองจนควบคุมไม่ได้ “หรือว่ามันจะรับอาวุธนิวเคลียร์ได้จริง?”