“ผู้นำพันธมิตร ถึงขนาดนี้แล้ว อย่าเล่นตลกกับพวกเราสิ”
บรู๊กเหงื่อตกจนแทบหมดตัว เพราะในความเข้าใจของเขา ซูโม่ต้องมีทางแก้อยู่แล้วแน่นอน
ไม่มีทางแก้ ก็ให้ไปหาซูโม่ จบ!
ถึงซูโม่จะเป็นแค่หนุ่มอายุยี่สิบต้น ๆ แต่ไม่มีใครเอาเรื่องอายุของเขามาเป็นประเด็น
มาตลอดระยะเวลานี้ ซูโม่สร้างปาฏิหาริย์ทีละชิ้นสองชิ้น
ในสายตาของผู้คน เขาแทบจะถูกยกให้เป็นเทพไปแล้ว
แม้แต่ในสายตาของเหล่ารัฐมนตรีก็เป็นแบบนั้น
ภายใต้สายตาของผู้บริหารระดับสูงนับไม่ถ้วน มุมปากของซูโม่ยกขึ้นเล็กน้อย “ทางแก้มีอยู่จริงหนึ่งอย่าง ทุกคนแค่นั่งดูอย่างใจเย็นก็พอ ผมบอกไว้แล้วว่าจะส่งกองบุกใหญ่ให้อีกฝ่าย ของขวัญชิ้นนี้ยังไง ๆ ก็ไม่ได้ธรรมดาขนาดนั้น”
พอได้ยินแบบนี้ ทุกคนรู้สึกเหมือนมีหลักฐานยันใจทันที ก้อนหินก้อนโตในอกค่อย ๆ ร่วงลงพื้น
ซูโม่ไม่อธิบายอะไรเพิ่ม นั่งลงแล้ววางมือเคาะคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว
ข้อมูลชุดแล้วชุดเล่าถูกส่งผ่านระบบควบคุมระยะไกลขึ้นไปยังดาวเทียม 100 ลำในอวกาศ สถานีอวกาศนานาชาติที่เคยมืดสนิทค่อย ๆ เคลื่อนตัวขึ้นอย่างช้า ๆ
ซูโม่ป้อนคำสั่งไปพลางพูดพลาง “ตอนสร้างร้อยดาวระยิบ ก็ใช้เล่ห์เหลี่ยมกันบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ผมกับรัฐมนตรีเซี่ยไม่มีผลประโยชน์ส่วนตัวอะไรหรอก การที่โครงการร้อยดาวระยิบจะสำเร็จหรือไม่ มันผูกพันกับการดำรงอยู่ของมนุษยชาติทั้งหมด”
“ต่อไปนี้ ผมจะให้ทุกคนเห็นว่าอะไรคือหมัดสังหารที่ล้างบาง!”
เหล่ารัฐมนตรีที่เคยเอาเรื่องโครงการร้อยดาวระยิบแล้วด่าเซี่ยกั๋วกับซูโม่มาก่อน ตอนนี้แดกดันจนแทบไม่มีที่ให้หน้าแอบ