เพื่อรอโอกาสนี้ บาร์โธโลมิวอดใจมาเกือบแปดสิบหมากแล้ว ตั้งแต่หมากที่ 123 ก้าวหมากของเขาก็สมบูรณ์แบบเกือบครบถ้วน แต่ก็ยังไม่พบช่องทางที่จะเปิดฉากการโจมตีสักที
ถ้าพรวดพราดลงมือ ก็เพียงแต่จะเผยรูรั่วของตัวเองออกมาเท่านั้น
สวรรค์ไม่ทำให้คนมุ่งมั่นผิดหวัง!
ในที่สุดเขาก็รอโอกาสได้ซะที!
อย่างไรก็ดี ด้วยความระมัดระวัง บาร์โธโลมิววิเคราะห์สถานการณ์บนกระดานอย่างจริงจังอีกรอบ พอแน่ใจว่าไม่ใช่กับดัก ความสงสัยเศษเสี้ยวสุดท้ายในใจก็มลายหาย หินสีดำในมือจึงตกลงกระดาน
ห้า-สิบสอง ตัดทาง!
หมากนี้ออกมา หินดำก็แผดเผยเขี้ยวเล็บที่ซ่อนเร้นมานาน ดุจหมาป่าดุร้าย บีบอัดเข้าหาหินขาวฝั่งขวา
ซูโม่ยิ้มเจือจาง ไม่รีบไม่ร้อนหยิบหินขึ้นจากกล่องหมากหนึ่งเม็ด ดวงตาที่หรี่แน่นเปล่งประกายวิรุฬ
ในที่สุดก็อดทนไม่ไหวแล้วสินะ?
รอก็แค่ตรงนี้!
หก-สิบห้า ล่อศัตรูลึก!
บนผิวหน้า หมากนี้ดูเหมือนหมากเน่าชัด ๆ ไม่เพียงไม่ช่วยป้องกันแต่อย่างใด ยังเผยรูรั่วของหินขาวฝั่งขวาออกมาใหญ่โตยิ่งขึ้นไปอีก
สีหน้าของบาร์โธโลมิวตึงขึ้นทันที รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบ
ด้วยระดับของซูโม่ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะลงหมากเน่าแบบนี้
วินาทีนั้นเอง เขาเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาอย่างฉับพลัน แต่คิดคำนวณยังไงก็หาไม่ออกว่าหมากนี้ซ่อนความลึกล้ำไว้ตรงไหน
ลังเลไม่ตัดสินใจ คือความพ่ายแพ้!
คำสอนนี้ บาร์โธโลมิวรู้ดี เขาตัดสินใจไม่ได้เพียงครู่หนึ่ง ก็เลือกเดินหน้าโจมตีต่อ