ครึ่งชั่วโมงต่อมา
มีข่าวแจ้งเข้ามา
ตามที่ซูโม่คาดไว้ไม่มีผิด ทางเข้าด้านบนของหุบเขาใต้ทะเลถูกก้อนหินปิดกั้นเอาไว้ หลังจากจัดการหินออกไปแล้ว แรงดันน้ำในหุบเขาก็กลับสู่ภาวะปกติ
พลังงานจลน์ของเรือดำน้ำทำงานได้กลับคืนมาแล้ว คนกว่าสามร้อยคนในเรือดำน้ำก็ออกมาจากที่นั่นได้
ได้ยินข่าวนี้แล้ว ทุกคนในห้องประชุมต่างก็โล่งอกไปตาม ๆ กัน แต่พอโล่งอกไปแล้วสีหน้ากลับยิ่งเคร่งเครียดกว่าเดิม
นี่มันพิสูจน์ได้ว่าสิ่งที่ซูโม่พูดไปเมื่อครู่เป็นเรื่องจริง
ฐานทัพลับทางทหารงั้นเหรอ?
แค่คิดถึงเรื่องนี้ทุกคนก็อดรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาไม่ได้!
-
ห้าโมงเย็น
ซูโม่กลับมาถึงมหาวิทยาลัย เขาส่งข้อความหาเหยียนจิ่วซีไปหนึ่งข้อความ แล้วก็กลับหอพักทันที
ในหอพักไม่มีใครอยู่เลยสักคน
เห็นข้าวของเครื่องใช้ประจำวันของจ้าวเทียนกับพวกอีกสองคนไม่อยู่แล้ว ซูโม่ก็เดาว่าสามคนนั้นน่าจะไปรายงานตัวที่คณะคณิตศาสตร์กัน เขานั่งลงบนเตียงแล้วคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ คิ้วก็ค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันผิดปกติ!
เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้มันเหมือนกับว่ามีใครบางคนจงใจมาขัดขวางเรื่องดี ๆ ระหว่างเขากับเหยียนจิ่วซียังไงชอบกล
จะเป็นไปได้ไหม?
เหตุผลบอกซูโม่ว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอก!
ลงทุนลงแรงซะขนาดนี้ มือเติบก็เล่นใหญ่เกินไปแล้วมั้ง?!
แต่ซูโม่ก็ยังคงตั้งการ์ดเงียบ ๆ สุภาษิตว่าไว้ครับ กันไว้ดีกว่าไม่มี!
“เจ้าหนูนั่นโทรมาอีกแล้ว…”
ซูโม่ควักมือถือออกมาดู เป็นสายจากคุณนายผู้เป็นมารดาโทรมา เขาจัดการอารมณ์เสียหน่อยแล้วกดรับ “แม่ วันนี้ลมอะไรหอบให้แม่โทรหาลูกรักเนี่ย?”
“เสี่ยวโม่ ป่านนี้พวกหนูน่าจะปิดเทอมภาคฤดูร้อนแล้วใช่ไหม?” ในสาย เสียงแม่ของซูฟังดูปกติมาก ไม่ได้อ่อนแรงเหมือนตอนไม่สบาย