เผชิญหน้ากับเหยียนจิ่วซีในสภาพแบบนี้ ซูโม่จะไปปฏิเสธได้ยังไง?
เขาต่อต้านเหยียนจิ่วซีไม่เคยได้ โดยเฉพาะเวลาที่เหยียนจิ่วซีออดอ้อน
อีกอย่าง เรื่องชะตากรรมของเย่ไฉเวย เขาก็รู้สึกเห็นใจอยู่ไม่น้อย
ซูโม่มองเย่ไฉเวยที่หลบอยู่ข้างหลังเหยียนจิ่วซี ดวงตาหยีเล็กน้อย คิดอยู่นาน สุดท้ายก็พยักหน้าพูดว่า "ได้สิ ฉันดูท่าทางโรคของเธอไม่ใช่มะเร็งธรรมดาทั่วไป"
"จริงเหรอ?"
พอเห็นซูโม่ยอมรับ เหยียนจิ่วซีก็ยิ้มหวาน ถ้าไม่ติดว่าเห็นแก่เย่ไฉเวย เธออยากจะให้รางวัลซูโม่ด้วยการหอมแก้มหนึ่งทีเลยล่ะ
"เรื่องแบบนี้จะมีปลอมได้ยังไง?"
ซูโม่ยิ้ม ๆ ยื่นมือซ้ายออกไป "ไปกันเถอะ เราพาเวยเวยกลับโรงแรมก่อน พรุ่งนี้ค่อยกลับหลินไห่ด้วยกัน"
"โอเค"
เหยียนจิ่วซีวางมือขวาลงบนฝ่ามือซูโม่ แล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
กลับถึงโรงแรม
ระหว่างที่เหยียนจิ่วซีอาบน้ำให้เย่ไฉเวย ซูโม่ก็เปิดคอมพิวเตอร์ของโรงแรม เข้าเว็บไซต์ลึกลับเว็บหนึ่ง เพื่อค้นหาประวัติของเย่ไฉเวย
ไม่นาน ข้อมูลทั้งหมดของเย่ไฉเวยก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
เย่ไฉเวย
อายุสิบขวบ มาจากตี้ตู
พ่อแม่เสียชีวิตทั้งคู่ อาศัยอยู่กับเย่ซงเฉวียนผู้เป็นปู่ ซึ่งปู่เสียชีวิตไปเมื่อแปดวันก่อน...
อ่านประวัติของเย่ไฉเวยจบ ซูโม่ก็ถอนหายใจยาว
เมื่อเทียบกับคนส่วนใหญ่แล้ว วัยเด็กของเย่ไฉเวยช่างโหดร้ายเหลือเกิน
เขาปิดคอมพิวเตอร์ เดินไปที่หน้าต่างกระจกสูง หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรออกไปที่เบอร์หนึ่ง
"ผมซูโม่ ช่วยจัดการเรื่องเอกสารบางอย่างให้ผมหน่อย..."