“ขอแสดงความยินดีเป็นครั้งที่สองกับครูหยาน เหยียนจิ่วซี ที่ผ่านการประเมินได้สำเร็จ กลายเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้า”
เอลเด้อยากรับความจริงนี้ไม่ได้
แม้ในใจจะอึดอัดยิ่งนัก แต่เรื่องก็ตัดสินไปแล้ว จะเสียใจภายหลังก็ไม่มีประโยชน์
ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับความยากของเนื้อหาประเมิน กลุ่มคณิตศาสตร์นานาชาติก็ทำสุดฝีมือแล้ว
ถ้าปรับระดับยากขึ้นไปอีก จะก่อให้เกิดเสียงตั้งข้อสงสัยมากขึ้น
ถึงตอนนั้น กระแสความคิดเห็นจะต้องทะลักมาเต็มไปหมด
มนุษย์วางแผน ฟ้าลิขิต!
หยาน เหยียนจิ่วซี และหลู ลู่หว่างโยว มองหน้ากัน แล้วโค้งคำนับเบา ๆ ให้ผู้ชมด้านล่าง
เอลเด้หน้าตึงประกาศว่า “พักเบรกกลางวัน 1 ชั่วโมง ใครอยากกินข้าวก็ไปกิน บ่ายสองครึ่ง เริ่มการประเมินระดับหกตรงเวลา”
พูดจบ ที่นี่ก็เริ่มครึกครื้นขึ้นทันที
โซนที่สมาชิกคณะคณิตศาสตร์เซี่ยกั๋วนั่งอยู่ ดังเสียงอภิปรายกันอย่างดุเดือด
“ว้าว!”
“เซอร์ไพรส์สุด ๆ!”
“ผมนึกว่าครูหลูกับครูหยานแค่ลองของดูเฉย ๆ ไม่คิดว่าจะผ่านเลย! ต่อจากนี้เรามีนักคณิตศาสตร์ระดับห้าสามคน โธ่เอ๊ย!”
“ครูหยานคุยยาก แต่ครูหลูเป็นคนคุยง่าย จัดทีมไปขอความรู้กันเถอะ!”
……
หลังประกาศพัก เอลเด้เดินตรงไปยังด้านหลังเวที
เห็นดังนั้น นักคณิตศาสตร์ระดับสี่ของกลุ่มคณิตศาสตร์นานาชาติหลายคนรีบตามไปทันที
หยาน เหยียนจิ่วซี กับหลู ลู่หว่างโยว กลับมานั่งที่ตัวเอง เพิ่งนั่งลงได้ ก็ได้รับคำแสดงความยินดีจากซูโม่