ในห้องทำงาน
ซูโม่และจ้งกั๋วหยังนั่งตรงข้ามกันหน้าโต๊ะทำงาน บนโซฟาไม่ไกลออกไป มีนักคณิตศาสตร์ระดับสองสามคนกำลังตรวจสอบข้อสอบคณิตศาสตร์เกาเข่าของตี้ตูที่ซูโม่ออกในครั้งนี้
สายตาของซูโม่เหลือบมองไปทางสามคนนั้นเป็นระยะ คิ้วขมวดเล็กน้อย "หัวหน้าจ้ง ข้อสอบพวกนี้ผมตั้งใจเตรียมมาอย่างดี ไม่อยากให้ใครมาแก้ หรือเปลี่ยนเป็นข้ออื่น"
นี่คือครั้งแรกของเขาที่ได้รับหน้าที่เป็นคนออกข้อสอบเกาเข่า เรียกว่าทุ่มเทสุดฝีมือเลยก็ว่าได้ และตัวเขาเองก็พอใจกับข้อสอบที่ออกในครั้งนี้มาก
ผลงานที่อาบเหงื่อต่างน้ำของตัวเอง ซูโม่ย่อมไม่อยากให้ใครมาแก้ไข หรือตัดทิ้งไป
"อาจารย์ซู เบาใจได้เลย ข้อสอบที่คุณออก ผมจะกล้าให้ใครมาแตะได้ยังไงล่ะ แค่ตรวจดูเฉยๆ"
จ้งกั๋วหยังโบกมือ พลางอธิบาย "ขอแค่ข้อสอบไม่เกินหลักสูตร ผมรับปากได้เลยว่า ต้นฉบับร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอน แค่จุดทศนิยมจุดเดียว ผมก็ไม่ให้ใครแตะ!"
"ขอบคุณ"
ซูโม่พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก
จ้งกั๋วหยังขยี้มือไปมา หัวเราะแหะๆ "อาจารย์ซู เมื่อคืนโพสต์ในเวยปั๋วของคุณมัน...ไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่"
"หืม?"
ซูโม่ชะงัก ใบหน้าฉายแววสงสัย "หัวหน้าจ้ง ไม่ต้องอ้อมค้อม มีอะไรก็พูดตรงๆ เลยครับ"
"ก็ได้ครับ"
จ้งกั๋วหยังถอนหายใจ ก่อนเอ่ยขึ้นช้าๆ "อาจารย์ซูครับ หลายปีมานี้ข้อสอบคณิตศาสตร์เกาเข่าของตี้ตู โดนนักเรียนเขตอื่นๆ บ่นตลอดว่า ข้อสอบคณิตของตี้ตูเรามันง่ายเกินไป"
"ผมเองก็คิดว่าปีนี้เชิญอาจารย์ซูมาออกข้อสอบ จะได้เพิ่มความยากขึ้นมาหน่อย แต่ดันดวงซวยที่คุณไปโพสต์ลงเวยปั๋ว บอกชัดแจ๋วว่าข้อสอบคณิตปีนี้ความยากพอเหมาะพอดี เมื่อคืนเที่ยงคืน หัวหน้าใหญ่โทรมาหาผม บอกว่า หวังว่า..."
พูดถึงตรงนี้ จ้งกั๋วหยังมองซูโม่ สีหน้าลังเล