มุมปากของซูโม่กระตุกเบา ๆ เขามองลู่หว่างโยวอย่างยิ้มแฉ่งก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า "น้องว่าจะเป็นไปได้ไหม... ว่าสิ่งนี้ไม่ใช่ขาเทียม?"
"เป็นไปได้ไง!"
ใบหน้าของลู่หว่างโยวเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เธอบีบแขนซ้ายของซูโม่แรง ๆ "พูดจริงนะ ยิ่งบีบยิ่งเหมือนของจริงชะมัด นี่มันทำจากวัสดุอะไรกันแน่เนี่ย?"
ซูโม่: "......"
หยานจิ่วซีปิดปากครุ้มครั่งขำ "พี่สาวคะ อันนี้ไม่ใช่แขนเทียมนะคะ มันคือแขนจริง ๆ"
"ห๊ะ?!"
ลู่หว่างโยวกลายเป็นหินทันที เธอมองหยานจิ่วซีหนึ่งครั้ง ก่อนจะสายตาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของซูโม่ เมื่อเห็นว่าเขาพยักหน้ายืนยัน เธอก็ส่งเสียงดังลั่นด้วยถ้อยคำสามกีบ
"โว้ยยย!"
ซูโม่: "......"
เหยียนจิ่วซี: "......"
ลู่หว่างโยวรีบปล่อยมือ หน้าตื่นตระหนก "ม... มันเป็นไปได้ยังไงกัน?"
"ถ้าเป็นคนอื่นก็คงไม่มีทางเป็นไปได้จริง แต่......"
หยานจิ่วซียิ้มเข้าใจ เงยหน้ามองเงาร่างของซูโม่แล้วพึมพำว่า "เขาคือเสี่ยวโม่ กับเขาแล้วไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนหรอกนะ"
ความจริงในใจเธอก็สงสัยเหมือนกัน แต่เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือ... เสี่ยวโม่ของเธอสมบูรณ์แล้ว!
เสียงฝีเท้าดังขึ้น ผู้เฒ่าเฉินวิ่งเข้ามาในห้องผู้ป่วยอย่างหอบหายใจ เมื่อเห็นแขนซ้ายของซูโม่ ดวงตาของเขาเป็นประกายวาบจนน่าตกใจ
"หาย... หายจริงเหรอ?"
ความสงสัยไม่แน่ใจของผู้เฒ่าเฉินทำให้ซูโม่หัวเราะเบา ๆ "ผู้เฒ่าเฉินครับ หายจริงแล้วครับ"
ผู้เฒ่าเฉินจ้องแขนซ้ายของซูโม่ไปสิบกว่าวินาที ก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไหลพราก "ดี! ดี! ดี!"