"ใช่แล้ว ภาษามันง่ายจะตาย!"
สิ้นคำพูดนั้น ทั้งโถงประชุมก็เงียบสงัด ใครก็คิดไม่ถึงว่าซูโม่จะกล้าพูดแบบนี้ มันจะโอเว่อร์ไปหน่อยมั้ย!
ภาษาง่ายน่ะเหรอ?
ล้อเล่นป่ะเนี่ย!
ปัจจุบันโลกมีภาษาสากลที่ใช้กันทั่วโลกประมาณ 70 ภาษา การจะเชี่ยวชาญภาษาต่างประเทศสักภาษา อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลา 4-5 ปี และนั่นยังหมายถึงคนที่มีความสามารถในการเรียนรู้สูงมาก ๆ
ถ้าเป็นคนทั่วไป ก็คงต้องใช้เวลาเกือบ 10 ปีถึงจะเชี่ยวชาญภาษาหนึ่ง
ชีวิตคนเรามีกี่ 10 ปี?
ตอนนี้ได้ยินซูโม่บอกว่าภาษามันง่าย คนจากประเทศต้าหยางด้านล่างก็พากันพูดเสียดสีขึ้นมา
"ก็แค่เด็กปากไม่ตรงกับใจ กล้าพูดขนาดนี้ได้ไง?"
"อัจฉริยะเซี่ยกั๋วคนนี้คงยังไม่ตื่นดีมั้ง?"
"ขำชะมัด ฉันล่ะอยากรู้จริง ๆ ว่าเขาจะพูดได้กี่ภาษา!"
"ซูโม่แพ้แน่ มิราเบลล์มีพรสวรรค์ด้านภาษาน่ากลัวจะตาย เธอใช้เวลาแค่เดือนเดียวก็เชี่ยวชาญภาษาต่างประเทศได้แล้ว เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งที่คณะภาษาต่างประเทศของเรายอมรับ"
"ไม่กลัวลมพัดจนลิ้นพันคอ ซูโม่ไม่รู้เลยว่าคู่ต่อสู้ที่ตัวเองต้องเจอน่ากลัวแค่ไหน!"
……
คนพวกนี้ต่างคนต่างพูดกันไปทั้งนั้น โถงประชุมใหญ่ก็เหมือนตลาดสด อึกทึกครึกโครมสุด ๆ!
เขตของมหา'ลัยชิงหัว
"นี่มันไม่โอ้อวดเกินไปหน่อยเหรอ? ถ้าเกิดแพ้ขึ้นมาจะทำไง?" นักศึกษาชายมหา'ลัยชิงหัวคนหนึ่งกลืนน้ำลาย หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ
ความคิดของนักศึกษาชายคนอื่น ๆ ก็คล้าย ๆ กัน พวกเขาต่างรู้สึกว่าซูโม่โอ้อวดเกินไป ไม่ยอมเผื่อใจไว้ให้ตัวเองเลย พูดเต็มที่ขนาดนี้ ถ้าแพ้ขึ้นมาต้องถูกคนประเทศต้าหยางพวกนี้หาโอกาสเหยียบหยามแน่ ๆ
เพราะยังไงซะ ซูโม่ในตอนนี้ก็เป็นตัวแทนของมหา'ลัยชิงหัว ถ้าแพ้การแข่งขันจริง ๆ ก็จะเสียหน้ามหา'ลัยชิงหัว ในฐานะนักศึกษามหา'ลัยชิงหัว พวกเขาก็ขายหน้าไปด้วย!
"ไร้สาระ!"
นักศึกษาหญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่งถลึงตาใส่นักศึกษาชายคนนั้น "รุ่นน้องซูโม่จะแพ้ได้ยังไง? นั่นมันซูโม่นะ! ซูโม่คือใคร? อัจฉริยะอันดับหนึ่งของเซี่ยกั๋ว! อัจฉริยะจะเป็นสิ่งที่คนธรรมดาเดินดินอย่างพวกเราเข้าใจได้ยังไง?"