"ว่าไงล่ะ?"
ท่านเฉินมองคนอื่นทั้งห้า น้ำเสียงราบเรียบ "สำหรับสไตล์การทำงานของประเทศต้าหยาง ทุกคนน่าจะคุ้นเคยดีแล้ว ไม่ต้องลังเลอีกต่อไป"
"ฉันเห็นด้วย!"
"ฉันก็เห็นด้วย!"
"เห็นด้วย!"
ชายชราในเครื่องแบบทหารเปิดปากพูด "ส่งสมาชิกกลุ่มหลงสองคนไป"
"ไม่ได้!"
ชายชราในชุดจงซานส่ายหัว คำพูดของเขาทำให้ผู้อาวุโสอีกหลายคนชะงักไป
เมื่อเผชิญกับสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเพื่อนเก่า ชายชราในชุดจงซานหัวเราะเบา ๆ กล่าวว่า "สองคนจะพอได้ยังไง? อย่างน้อยต้องสี่คน!"
"ไอ้หนูซูโม่นี่นะ สำคัญกว่าพวกเราไอ้แก่พวกนี้ตั้งเยอะ!"
"ฮ่า ๆ..."
การพลิกผันแบบกะทันหันนี้ เรียกเสียงหัวเราะจากผู้อาวุโสคนอื่น ๆ
"ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้ เลิกประชุม!"
ในเวลาเดียวกัน สมาชิกกลุ่มหลงสี่คนก็มุ่งหน้าไปยังประเทศต้าหยางด้วยความเร็วสูงสุด
......
"อันดับที่หก..."
"โครกคราก..."
ซูโม่พูดยังไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงประท้วงจากท้อง ล้วงมือถือจากกระเป๋ากางเกงดูเวลา ล่วงเลยบ่ายโมงแล้ว
ไม่รู้ตัวเลยว่าแข่งติดต่อกันมาสามชั่วโมงแล้ว
"รองอธิการคลาวด์ การแข่งขันพักก่อนดีไหมครับ?" ซูโม่บีบท้องตัวเองเบา ๆ เดินเนิบ ๆ ไปข้างกายคลาวด์
"ทำไมต้องพักการแข่งขัน?"
คลาวด์หน้าบึ้งลง น้ำเสียงเย็นชา "เพิ่งแข่งไปครึ่งเดียวเอง เป็นไง? แกกลัวขึ้นมาละสิ?"
ตอนนี้ในหัวของเขามีแต่เรื่องจะทำให้ซูโม่แพ้ให้ได้ ไม่ได้สนใจเวลาเลยสักนิด
"พรืด..."
ซูโม่กลั้นขำไม่อยู่ วินาทีนั้น เขาดันรู้สึกว่าคลาวด์น่ารักอย่างบอกไม่ถูก เพื่อให้เขาแพ้ทุ่มเทสุดตัวจริง ๆ