สี่คนบนหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
แบบนี้ก็ได้ด้วยหรอ???
คำพูดที่หม่าลี่ลี่กำลังจะหลุดออกมา ต้องกลืนกลับเข้าไปอย่างแรง สีหน้าบนใบหน้าช่างงดงามเกินจะบรรยาย
ไม่คิดเลย จะพลิกกลับมาแบบนี้
เดิมทีหม่าลี่ลี่วางแผนไว้แล้ว ถ้าซูโม่พูดสี่คำ เธอก็จะพูดหนึ่งหมื่นสามพันแปดร้อยสี่สิบหก ถ้าซูโม่พูดหนึ่งหมื่นสามพันแปดร้อยสี่สิบหก เธอก็จะพูดสี่คำ
คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าซูโม่จะพูดคำตอบทั้งสองแบบพร้อมกัน
กลยุทธ์ตักข้าวหน้าไฟนี้ มันช่าง...
มหัศจรรย์จริง ๆ
ในห้องถ่ายทอดสด ข้อความเด้งถล่มทลาย
“จนวาสนา ไม่รู้หนังสือ จะเอ่ยอะไรก็ได้แค่คำหยาบ”
“ซิ่วเอ๋อ!”
“โอ้ย สมกับเป็นอาจารย์ซู เก่งจริง ๆ!”
“สุดยอดไปเลย ทำไมผมคิดไม่ถึงล่ะเนี่ย?”
......
หม่าลี่ลี่สูดหายใจ สีหน้าบนใบหน้านิ่งขรึมเล็กน้อย กล่าวต่อ “คำถามที่สอง แม่ของข้าวคือใคร?”
“......”
คราวนี้ถึงซูโม่ก็อดไม่ได้ที่จะบ่น “ลี่ลี่ เธอไปเจอคำถามพวกนี้มาจากไหนเนี่ย”
“มันเกินมนุษย์ไปแล้ว!”
คำถามนี้ฟังก็รู้ว่าเป็นปริศนาสมองไว มาเล่นใหญ่กันเลยใช่ไหม?!
หม่าลี่ลี่ยิ้มอย่างพอใจ พูดเสียงซึนเดเระว่า “อัจฉริยะน้อยซู ไม่ต้องถามว่าฉันเอามาจากไหน ตอบผิดก็ต้องดื่มเหล้านะ”
พูดจบ เธอก็หยิบตัวจับเวลาออกมากด “หนึ่งนาที ตอบไม่ได้ถือว่าพ่ายแพ้”
ซูโม่อ้าปากจะพูดอะไร แต่เห็นจ้าวเทียนสี่คนยืนเหม่อลอยอยู่ ก็ตะคอกอย่างไม่พอใจ “นายสี่คนยืนงงอยู่ทำไม รีบคิดคำตอบสิ!”