โรสมองซูโม่ด้วยความงุนงง สมองเบลอไปชั่วขณะ
อะไรกัน?
ออกจากไนติงเกล?
ตั้งแต่สิบขวบ เธอที่อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าถูกประเทศเลือกไปฝึกอย่างลับ ๆ
เธออยู่ในไนติงเกลมากว่าสิบปี จะว่าไปแล้ว ไนติงเกลก็คือบ้านของเธอ เพื่อนและพี่น้องของเธอล้วนอยู่ที่นี่
ตอนนี้ซูโม่กลับบอกให้เธอออกจากไนติงเกล?
มันทำให้เธอรู้สึกเหลือเชื่อ!
"อาจารย์ซู เลิกเล่นมุกกับฉันเถอะ"
โรสยิ้มขมขื่น "ฉันอยู่ในไนติงเกลตั้งแต่เด็ก ฝีมือทั้งหมดก็เพื่อภารกิจ ถ้าออกจากไนติงเกลแล้ว ฉันจะไปทำอะไรได้?"
เดียวดาย ถากถางตัวเอง และยังมีความขมขื่นเล็กน้อย
ไนติงเกลมีกฎตายตัวว่าสมาชิกที่อายุเกินสามสิบปีจะถูกปลดประจำการโดยอัตโนมัติ
เธอปีนี้อายุยี่สิบหกแล้ว
นั่นคือเธอยังมีเวลาอีกสี่ปี
หลังจากสี่ปี เธอจะทำอะไร หรือจะไปที่ไหน?
เรื่องพวกนี้โรสเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เธอสับสนมาก!
"อย่าดูถูกตัวเอง"
ซูโม่ยกยิ้มมุมปาก "เธอทำได้หลายอย่างนะ อย่างเช่นฝีมือวรยุทธ์ของเธอ"
"ที่ฉันพูดเมื่อกี้ไม่ได้ล้อเล่น ฉันจริงจังมาก"
โรสสงสัย "อาจารย์ซู ฉันช่วยอะไรคุณได้บ้าง?"
ฝีมือของซูโม่ เธอเคยเห็นมาแวบหนึ่ง
บรรยายได้คำเดียวว่าหยั่งไม่ถึง
คนแบบนี้ ตัวเองจะช่วยอะไรเขาได้?
"ช่วยฉันได้เยอะ"
ซูโม่สีหน้าจริงจัง จับมือเหยียนจิ่วซีเบา ๆ "ฉันอยากให้เธอปกป้องเสี่ยวซี และครอบครัวของฉัน"