"ป้าแดงฉันกลับไปแล้วนะ..."
"หา? ป้าแดง?"
ซูโม่ชะงักกึก ก่อนที่แววตาจะลุกวาวด้วยเปลวไฟร้อนแรงในพริบตาเดียว
ต่อให้ทื่อยังกับท่อนไม้แค่ไหน พอได้ยินคำนี้ก็รู้ทันทีว่ามันหมายความว่ายังไง ลมหายใจของเขาหนักฮึ่มขึ้นมาภายในชั่วพริบตา
สวรรค์ไม่ทำให้คนมุ่งมั่นผิดหวังจริง ๆ!
รอมาแสนนาน ในที่สุดก็มาถึงวันนี้—
"ถ้างั้นเราไปหาอะไรกินกันก่อน รอให้กินเสร็จแล้วค่อย..."
ซูโม่พูดได้เท่านี้ก็ไม่ต้องบอกต่อ ต่างฝ่ายต่างรู้ความหมายที่แฝงอยู่ลึก ๆ เต็มเปี่ยม
"อื้ม!"
เหยียนจิ่วซีพยักหน้าอย่างเขินอาย ใบหน้าแดงเถือก อายจนไม่กล้าสบตาซูโม่เลยสักนิด
-
สองคนเพิ่งก้าวเท้าออกจากห้องวิจัย มือถือของเหยียนจิ่วซีก็ดังลั่นขึ้นมาทันที
"หลิงเอ๋อ มีอะไรหรือเปล่า?"
"เสี่ยวซี วันนี้วันเกิดแกนะ เราต้องสังสรรค์กันหน่อยมั้ย? ฉันกับคุณหนูอัน แล้วก็ลี่ลี่เตรียมของขวัญให้แกเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้อยู่ที่ร้านอาหารอิ๋งเค่อไหลนอกมหาวิทยาลัย สั่งกับข้าวรอแล้ว เร็ว ๆ เข้ามาเลยนะ!"
ในสายนั้น จ้าวหลิงเอ๋อเอ่ยปากบ่นด้วยความไม่พอใจอย่างแรง "เบาใจได้นะ เราไม่ได้เป็นเหมือนไอ้ซูโม่หรอก แม้กระทั่งวันเกิดแกยังกล้าลืม เชอะ เสี่ยวซี แกต้องเชิดใส่ซูโม่สักสองสามวันนะ ให้เขารู้สำนึกซะบ้างว่าตัวเองผิดมหันต์ขนาดไหน!"
เนื่องจากเหยียนจิ่วซีเปิดโหมดลำโพงไว้ ดังนั้นทุกคำพูดพวกนี้ ซูโม่จึงได้ยินเข้าหูอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ สีหน้าเปลี่ยนเป็นดำปิ๊ดปี๋ทันที
ใครบอกว่าเขาลืมวันเกิดของเสี่ยวซี?
แถมยังกล้ายุแยงให้เหยียนจิ่วซีทำสงครามเย็นกับเขาอีก?
ทนได้ก็ทนแล้ว แต่นี่ทนไม่ได้จริง ๆ!
ที่โคตรสำคัญคือ พวกเธอถึงขั้นกล้าแย่งตัวคนของเขาไป นี่คือจุดที่ซูโม่ทนไม่ได้มากที่สุดเลย
วันนี้ สาวน้อยคนนี้เป็นของ.. ถุย! ทั้งชีวิตนี้ก็ต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น!