“คุณครูทั้งสอง ผลเป็นยังไงบ้าง”
เหยายุ่ยหยวนกับเจี๋ยหยางมองหน้ากันเงียบ ๆ แล้วแสยะยิ้มขึ้นบนใบหน้าพร้อมกัน
กระบวนการรักษาวันนี้ มันปั่นความเข้าใจเรื่องการแพทย์ของทั้งคู่จนพังยับ
ไม่ใช่แค่ไม่เคยเห็น แม้แต่จะเคยได้ยินก็ไม่เคย
มันเว่อร์เกินไปแล้ว!
เห็นท่าทางแบบนั้น หัวใจของแม่ของเหยียนก็สะดุ้งวูบ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
แม่ของซูที่อยู่ข้าง ๆ ก็ร้อนใจตาม รีบถามเสียงรี่ “คุณครูทั้งสอง ผลมันเป็นยังไงกันแน่ ช่วยตอบให้ชัด ๆ หน่อยสิ!”
“สำเร็จแล้ว”
เหยายุ่ยหยวนกล่าว
“……”
สำเร็จ?
แล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย?
นี่คือความคิดในใจของคุณนายผู้เป็นมารดาทั้งสองในตอนนี้~
เมื่อกี้เห็นสองคนนั่งแสยะยิ้ม พวกเธอยังคิดว่าการรักษาล้มเหลวซะอีก
เหยียนจิ่วซีที่พยุงแม่ของซูเอาไว้ ยิ้มเบา ๆ “ฉันว่าแล้วเชียว ต้องสำเร็จแน่ ๆ เข้าไปข้างในกันเถอะ”
ทั้งสี่เดินเข้าห้องรักษา
พวกเขาเห็นซูโม่กำลังถือผ้าชุบน้ำหมาด ๆ เช็ดตัวเย่ไชเวยอยู่
ผิวของเย่ไชเวยตอนนี้เป็นสีดำแดง
ตรงที่เช็ดผ่านไปแล้วกลายเป็นสีแดง บนผ้าเต็มไปด้วยสิ่งสกปรกสีดำ ดูน่าขนลุกไม่น้อย
“เสี่ยวโม่ สภาพตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”
ซูโม่หยุดมือ ส่งผ้าในมือให้เหยียนจิ่วซี แล้วสั่ง “สาว พอกลับถึงบ้านแล้วช่วยอาบน้ำให้เวยเวยหน่อย อาบซ้ำหลายรอบหน่อยนะ”
“สิ่งสีดำ ๆ พวกนี้บนตัวเวยเวยมีพิษ ต้องล้างให้สะอาดเลย”