“มาตรฐาน?”
หว่างโยวมองซูโม่ด้วยสีหน้างงงวย แล้วถาม “มาตรฐานอะไร?”
“โอ๊ย เกือบลืมบอกไป”
ซูโม่ขูดศีรษะตัวเองแล้วอธิบายอย่างยิ้มแย้ม “ก่อนมานี่ ฉันกับเสี่ยวซีออกโจทย์รวบยอดด้วยกันหนึ่งชุด ในชุดมีทั้งหมด 10 ข้อ ตอบได้ 3 ข้อถือว่าผ่าน”
ในดวงตาของหว่างโยวเผยให้เห็นความแปลกใจคละคลื่อน
10 ข้อตอบได้ 3 ข้อก็ผ่านแล้ว?
ง่ายขนาดนี้เชียว?
ไม่ใช่!
เรื่องสไตล์การทำงานของซูโม่ เธอรู้ดีที่สุด
เรื่องนี้เด็ดขาดไม่ง่ายอย่างที่เห็น ก่อนมาซูโม่ยังพูดกับเธอด้วยปากของตัวเองว่า ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะเข้าร่วมทีมเทคโนโลยีที่เขาก่อตั้งขึ้น ข้อกำหนดต้องสูงมากสิ!
ทันใดนั้น ในใจของหว่างโยวก็มีการเดาคร่าว ๆ ขึ้นแล้ว
ดูท่าทีชุดข้อสอบครั้งนี้จะโหดร้ายเว่อร์สุด ๆ
ความจริงแล้ว ก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ !
เหยียนจิ่วซีหยิบแฟลชไดรฟ์ตัวเล็กออกมาจากกระเป๋าถือที่พกติดตัว พยักหน้าอย่างสุภาพให้ชิวฮั่นอวี่กับหงเชิงล่อ แล้วกล่าวว่า “สองอาจารย์คะ ยืมเครื่องพิมพ์หน่อยได้ไหมคะ?”
“ได้แน่นอน”
ชิวฮั่นอวี่รีบลุกเดินไปหาเหยียนจิ่วซี แล้วพูดอย่างกระตือรือร้น “ส่งไฟล์ในแฟลชมาให้ฉันเลย เดี๋ยวฉันช่วยพิมพ์ให้”
“ขอบคุณอาจารย์ค่ะ”
…………
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป
ในห้องเรียนของคณะคณิตศาสตร์ เหยียนจิ่วซีกับหว่างโยวสองสาวนั่งอยู่บนแท่นอาจารย์ สายตากวาดไปมารอบห้อง
นักเรียนกว่า 50 คนกำลังเฝ้ามองกระดาษข้อสอบตรงหน้าอย่างพร่าเลือน ทุกคนต่างหน้าตาเครียดคลึงขมับไปทั้งห้อง