ในรถ
ซูโม่ขับรถไปพลาง เอ่ยคุยกับเหยียนจิ่วซีที่นั่งอยู่ข้างคนขับเสียงเบาไปพลาง
ในสายตาของคนทั้งสองมีเพียงกันและกัน ไม่สนใจคนอื่นในรถเลยแม้แต่น้อย
อันหรานกับสองสาวนั่งอยู่ที่เบาะหลัง มองดูภาพตรงหน้าอย่างเงียบๆ
เปรี้ยว!
เปรี้ยวจี๊ด!
เปรี้ยวสุดๆ!!!
สุดท้ายก็หนีไม่พ้นอาหารหมาชุดนี้…
"ฉันว่า พวกเธอพอได้แล้ว"
อันหรานกอดอก พูดเสียงเรียบๆ "จะแต่งงานกันอยู่แล้ว อย่ามาทำอะไรหวานแหววกันหน่อยได้ไหม? อย่างน้อยก็เห็นใจพวกเราคนโสดบ้างสิ?"
พูดจบ จ้าวหลิงเอ๋อรีบแก้ตัว "คุณหนูอัน ขอเตือนเพื่อนนะ ฉันไม่ใช่คนโสด ฉันมีแฟนแล้ว"
อันหรานเหลือบตามองจ้าวหลิงเอ๋ออย่างเย็นชา ในใจตัดสินโทษประหารให้เธอไปแล้ว
จ้าวหลิงเอ๋อรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ริมฝีปากขยับเบาๆ "วันนี้อากาศดีจังนะ…"
เหยียนจิ่วซีหน้านิดๆ หันไปอธิบาย "เสี่ยวหราน ฉันกับเสี่ยวโม่แค่คุยเรื่องงานแต่งงานกันเฉยๆ ที่ไหนหวานแหวว? เธออย่าพูดมั่วสิ!"
ซูโม่ที่กำลังขับรถก็อดพูดแทรกไม่ได้ "อันหราน เอาเงื่อนไขเธอขนาดนั้น ผู้ชายอีกกี่คนที่อยากได้ตัวเธอไปครอง มีแต่เธอไม่ให้โอกาสคนอื่นเอง"
"เคยให้นะ"
อันหรานน้ำเสียงเรียบๆ "เรื่องนี้เสี่ยวซีควรจะรู้ดี"
พูดจบ เธอทำท่าทางเศร้าสร้อย "เพราะแบบนั้นไง ตอนนี้ฉันถึงต้องใช้เวลาเยียวยาบาดแผลในใจ ช่วงนี้คงไม่คิดเดทกับใคร พวกเธอสองคนช่วยดูแลผู้บาดเจ็บหน่อยได้ไหม?"