หลังจากแต่ละเกมจบลง จะมีเวลาพักสิบนาที
ซูโม่เพิ่งเดินเข้าห้องพัก ก็ถูกลูกทีมเซี่ยกั๋วรุมล้อม แววตาเป็นประกาย
“หัวหน้า กินยาชูกำลังมาหรือเปล่า?”
เหมาฮ่าวอวี่คว้าแขนซูโม่ ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น “ทำไมโหดได้ขนาดนี้?”
“หัวหน้า มือไม่ล้าเหรอ? เร็วแบบนั้นได้ยังไง?” เถียนหลิงหลิงถามด้วยความสงสัย
คนอื่นก็ถามกันยกใหญ่ ทำเอาซูโม่ถอดใจสุดๆ
ให้เขาพักดีๆ ไม่ได้เลยหรือไง?
จริงๆ เลย…
เมื่อเจอสายตาอยากรู้อยากเห็นของทุกคน ซูโม่ก็กลอกตาใส่แบบไม่มีทางเลือก
“ไม่ได้กินยาชูกำลัง!”
“ไม่ได้เปิดสูตรโกง!”
“ไม่ได้อัดสารกระตุ้น!”
ทุกคน: “…”
เดินเลี่ยงทุกคนมา ซูโม่มายืนตรงหน้าเหยียนจิ่วซี ก่อนจะทันได้พูดอะไร ก็ถูกเหยียนจิ่วซีลากไปนั่งบนเก้าอี้
เหยียนจิ่วซีค่อยๆ นวดมือให้ซูโม่ด้วยความอ่อนโยน แววตาฉายแววกังวล
“เสี่ยวโม่ มือไม่เป็นไรนะ?”
เมื่อกี้ความเร็วของมือซูโม่น่ะ เหยียนจิ่วซีเห็นมากับตาแล้ว มือที่เร็วปานสายฟ้าแลบ เธอรู้ดีว่าซูโม่ไม่สบายอย่างที่แสดงออกมาหรอก
“ไม่เป็นไร แค่เมื่อยนิดหน่อย”
ซูโม่ยิ้มบางๆ ทำท่าทีไม่เป็นไร
มันเป็นอย่างที่ซูโม่ว่าจริงหรือ?
เปล่าเลยสักนิด!
มือเขามากกว่าเมื่อยนิดหน่อย?
ขนาดกำหมัดยังยากเลย นิ้วมือยังสั่นสะท้านอยู่เลย เห็นได้เลยว่าความเร็วมือสุดขีดเมื่อครู่นี้ สร้างภาระให้ซูโม่มากแค่ไหน!
เหยียนจิ่วซีไม่ได้พูดอะไร เธอกุมมือซูโม่ไว้ รับรู้ถึงความผิดปกติของนิ้วเขาได้ ก้มหน้าลงตั้งใจนวดมือให้ซูโม่