ไม่ดื่มเหรอ?
เห็นสองสาวตอบโต้กันได้อย่างกลมกลืนน่าอัศจรรย์ ซูโม่ถึงกับงงค้างไปพักใหญ่ แววตาวาบวับผ่านไปหนึ่งดวงก่อนจะกลับมาเป็นปกติ
สายตาเขาหันไปหาภรรยาสุดที่รัก ถามอย่างสำรวจใจว่า "เสี่ยวซี เกิดอะไรขึ้น?"
"ชาใบนี้……"
พอถูกถาม หยานจิ่วซีกำลังจะเตือน แต่คำยังพูดไปได้ครึ่งทาง ประตูห้องทำการก็ถูกเปิดออกจากด้านนอก
หลี่เหรินฮุยเดินเข้ามา เห็นท่าเช่นนั้นเธอก็เงียบไป มีเพียงแววตาที่มองซูโม่ที่เพิ่มความอ่อนล้าสุดๆ เข้ามาอีกนิด
หลี่เหรินฮุยเดินมาหอบถี่หอบหืดหยุดที่ข้างซูโม่ แล้วล้มตัวลงบนโซฟา ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
เธอยกมือตบไหล่ซูโม่ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย "เด็กน้อยคนนี้ จะมาที่โรงเรียนทำไมไม่ฝากบอกล่วงหน้าสักหน่อย?"
"ก็มันเกิดขึ้นกระทันหันนี่นา"
ซูโม่ยิ้ม รีบหยิบกาน้ำชารินชาให้หลี่เหรินฮุยหนึ่งถ้วย แล้วว่า "ท่านผู้อำนวยการ ช่วงนี้ชีวิตสบายดีเชียวนะ ชายิ่งดีกว่าแต่ก่อนขึ้นมาอีก"
"……"
หลี่เหรินฮุยสูดจมูกฟึดฟัด สีหน้าเริ่มอลังการขึ้นทีละน้อย
กลิ่นนี้……
สองสาวตรงข้ามสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าหลี่เหรินฮุย ต่างส่งสายตา 'ขอให้โชคดี' มาที่ซูโม่ทั้งคู่
แต่ซูโม่ไม่ทันสังเกต ใจตอนนี้กำลังคิดว่าจะพูดเรื่องรับสมัครคนกับหลี่เหรินฮุยยังไง เขาวางถ้วยชาไว้ตรงหน้าหลี่เหรินฮุย พูดล้อเล่นว่า "ท่านผู้อำนวยการ ช่วงนี้รวยกันใหญ่หรือเปล่า?"
"ชาใบนี้ซื้อมาจากไหน?"