ซูโม่ผลักประตูเข้ามา แล้วยกมือทักทายเหยารุยหยวนกับเซี่ยหยางอย่างสุภาพ "สองท่านอาจารย์สวัสดีครับ"
"อาจารย์ซูเกรงใจเกินไปแล้ว"
เหยารุยหยวนและเซี่ยหยางไม่กล้าถือตัว รีบยกมือคำนับตอบ
ซูโม่กวักมือเรียกเย่ไฉเว่ยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ "เวยเวย มาหาพี่"
เย่ไฉเว่ยกระโดดลงจากเก้าอี้ทันที วิ่งมาหาซูโม่ด้วยความดีใจ แล้วโผกอดขาของเขาไว้ ดวงตาเต็มไปด้วยความผูกพัน "พี่โม่ ในที่สุดพี่ก็มาหนูซะที"
ซูโม่ย่อตัวลง ลูบหัวเล็ก ๆ ของเย่ไฉเวย แล้วยิ้มพูด "เวยเวย ไม่ใช่พี่ไม่มาเยี่ยมหนูนะ แต่เพราะพี่มีธุระต้องจัดการ โรคของหนูยังไม่หายดี พอหนูหายดีแล้ว พี่กับพี่สาวซีจะพาหนูไปเที่ยวให้สนุกสุด ๆ เลย"
"จริงเหรอ?"
ดวงตาของเย่ไฉเว่ยเป็นประกาย พราวระยิบราวกับดวงดาว
"แน่นอนสิ"
ซูโม่ยิ้มพร้อมพยักหน้า จากนั้นก็หันไปทางเหยารุยหยวนและเซี่ยหยาง แล้วถามอย่างสุภาพ "สองท่านอาจารย์ อาการป่วยของเวยเวยเป็นอย่างไรบ้างครับ?"
เหยารุยหยวนรีบตอบ "ตอนนี้อาการค่อนข้างทรงตัว วิธีรักษาแบบอนุรักษ์นิยมที่เราวางไว้ได้ผลชัดเจนมาก ตอนนี้เซลล์มะเร็งแพร่กระจายช้าลงมาก อัตราการทรุดโทรมช้าลงมาก เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ช้าลงไปเท่าตัวเลยทีเดียว"
"รบกวนสองท่านอาจารย์แล้วครับ"
กับผลลัพธ์นี้ ซูโม่พยักหน้าอย่างพอใจ
แต่เดิมตามอาการของเย่ไฉเว่ย หากปล่อยไว้ไม่รักษา เธอจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่เกินสามปี ตอนนี้เซลล์มะเร็งแพร่กระจายช้าลงไปเท่าตัว อย่างน้อยเธอก็น่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกเจ็ดปี