ไม่ใช่แค่วิธีดูแบบเมื่อกี้นะ ใครก็ทำได้ทั้งนั้น!
ปัญหาคือมันเป็นไปไม่ได้ที่จะจำเนื้อหาข้างในได้...
ในห้องถ่ายทอดสด
"โว๊ย เซ็งแล้ว รู้สึกเหมือนซูโม่กำลังเล่นๆ อยู่ใช่ไหม?"
"แบบนี้จำไม่ได้หรอก ด้วยความเร็วแบบเมื่อกี้ แม้แต่เครื่องสแกนยังสแกนไม่ทัน นี่มันชักจะเลยเถิดเลิกไปมาก"
"แล้วพวกคุณคิดว่าซูโม่จะจำได้ทั้งที่เป็นแบบนี้ไหม?"
"ยังไงก็เถอะ ผมไม่ค่อยเชื่อมั่นในศึกนี้เท่าไหร่ ไม่ใช่ว่าผมไม่เชียร์ซูโม่นะ แต่เขามันเล่นใหญ่เกินไป!"
......
"แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?"
ปากของจางเกออ้ากว้างจนเอาไข่ทั้งฟองลงได้ พูดอย่างไม่เชื่อสายตา "น้องเอ๊ยไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?"
ความเร็วในการจำของโนเบิร์ตนั้นไวมาก ไวสุดๆ จางเกอแทบไม่อยากเชื่อว่าความเร็วในการจำของมนุษย์จะไปถึงขั้นนี้ได้ แต่พอเห็นวิธีการจำของซูโม่แล้ว สมองเขากลับล่มสนิท
เฮ้ย!
แค่เปิดหนังสือเล่มละหน้าเฉยๆ นี่มันเรื่องอะไร?
ซูเชี่ยนที่นั่งอยู่ด้านข้างพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเต็มใจ ใบหน้างดงามนั้นเต็มไปด้วยรอยขมขื่น แล้วเสริมขึ้นมา "พูดตามตรงนะ ดูแล้วก็ยังไม่มั่นใจเท่าไหร่ นี่ นี่... มันเร็วเกินไปแล้ว!"
คำพูดนี้ถือว่าอ้อมค้อมมากแล้ว ความจริงแล้วในใจของเธอ...
สามคำ — ไม่เชื่อ!
เหยียนจิ่วซีหรี่ตาลงอย่างมีเลศนัย รอยยิ้มเบาๆ ที่มุมปากค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่ออกตัวอธิบายอะไรกับทั้งสอง เพราะเรื่องแบบนี้อธิบายกันไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว ให้คำตอบสุดท้ายเป็นคนอธิบายเองดีกว่า