"ท่านเฉิน ผมกำลังทำการวิจัยที่สำคัญมาก จำเป็นต้องใช้โลหะหายากจำนวนมากขนาดนี้"
ในสายโทรศัพท์ เสียงของซูโม่เจือความตื่นเต้น "สุภาษิตโบราณว่าไว้ดี ไม่ยอมลงทุนหนักก็ล่อหมาป่าไม่ติด ถ้าท่านให้โลหะหายากผมมา ผมต้องทำให้ท่านเซอร์ไพรส์ใหญ่แน่!"
"หยุด หยุด พักก่อน!"
ท่านเฉินฟังแล้วแทบจะกลอกตาขึ้นสวรรค์ ถ้าซูโม่ต้องการแค่หลักสิบกิโลก็ว่าไปอย่าง แต่นี่แทบจะขนคลังสมบัติชาติหมดบ้านเลยนะ เขาต้องรู้ให้แน่ชัดก่อนว่าซูโม่จะเอาไปทำอะไร
ไม่งั้นถ้าคลังวอดจริง ๆ ตอนนั้นเขาจะไปรายงานใครไหว!
"โลหะหายากระดับสี่ก็ช่างเถอะ ถึงนายจะเอาเยอะ แต่ข้าก็ยังตัดสินใจอนุมัติให้ได้ แต่โลหะหายากระดับห้าสองร้อยกิโลนี่ นายอย่าบอกนะว่าล้อข้าเล่น?"
ท่านเฉินกัดฟันกรอด ๆ "คลังสมบัติชาติตอนนี้มีโลหะหายากระดับห้าไม่ถึงสามร้อยกิโล จะอนุมัติให้สองร้อยกิโลไม่ได้หรอก อย่างมากก็ยี่สิบกิโล!"
"ท่านเฉิน..."
หยวนปินที่อยู่ข้าง ๆ ร้อนใจขึ้นมาทันที ในสายตาเขาแค่ยี่สิบกิโลก็ไม่ได้นะ!
นี่มันเกือบหนึ่งในสิบของคลังสมบัติชาติแล้ว ถ้าไม่มีลายเซ็นของประมุขด้วยตัวเอง ใครก็ไม่มีสิทธิ์เบิกจ่ายโลหะหายากระดับห้าจำนวนมหาศาลขนาดนี้
ท่านเฉินเงยหน้าขึ้นห้ามหยวนปิน แล้วส่งสายตาใจเย็น ๆ ไปให้ ก่อนพูดใส่โทรศัพท์เสียงเข้มว่า "เอายี่สิบกิโลไหม?"
ถึงจะรู้ว่ามันนอกกฎไปหน่อย แต่ก็ต้องดูหน้าเจ้าหมอนี่หน่อยสิ!