น่าอาย!
น่าอายสุด ๆ!
ลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงนะ?
ขายหน้าสุด ๆ!
"นี่เธอพกมือถือมาไหม?"
มองเวินหลิงที่กำลังเหม่อลอย ซูโม่เห็นภาพคนคุ้นเคยแวบผ่านตา ในใจถอนหายใจเบา ๆ แล้วเอ่ยปากขึ้นก่อนว่า "ถ่ายรูปคู่กันหน่อยสิ!"
"อ้อ...ขอบคุณค่ะ"
เวินหลิงทำตัวไม่ถูก แต่พอเห็นแววตาขำ ๆ ของซูโม่ ก็รีบควักมือถือส่งให้
"แชะ—"
ถ่ายรูปเสร็จ
ซูโม่ยังไม่เห็นเงาของฟ่านเจิ้นชิง จึงถามเวินหลิงว่า "ดึกขนาดนี้แล้ว พวกเธอยังไม่เลิกงานอีกเหรอ?"
"ใกล้แล้วค่ะ เลิกตอนตีหนึ่ง เหลือเวลาอีกไม่ถึงชั่วโมง"
พูดถึงตรงนี้ เวินหลิงเผยสีหน้าขมขื่น แล้วเบาเสียงลง "แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้นอนเต็มอิ่ม พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้าก็ต้องมาทำงานแล้ว"
"พวกเธอมีเวลาพักแค่หกชั่วโมงเองเหรอ?" ซูโม่ตกใจสุด ๆ
วันนึงทำงานสิบแปดชั่วโมง?
นี่มันบ้าไปแล้ว!
"หนูยังนับว่าดีนะคะ ยังมีคนที่พักแค่วันละสี่ชั่วโมง สามชั่วโมงก็มี" เวินหลิงอธิบาย "ตอนนี้เพราะเรื่องปิดกั้นเทคโนโลยี ทางเบื้องบนเลยสั่งเด็ดขาดให้วิทย์ฯ ต้องฝ่าด่านสิทธิบัตรแกนหลักสิบสี่ชนิดให้ได้ภายในหนึ่งเดือน"
"แต่โชคดีที่อาจารย์ซูอยู่ ท่านช่วยแบ่งเบาภาระไปได้เยอะเลย ไม่งั้นแค่เทคโนโลยีเครือข่ายยุคสี่ก็ปวดหัวพอแล้วสำหรับวิทย์ฯ"
สัมผัสได้ถึงแววตาเลื่อมใสสุด ๆ ของเวินหลิง ซูโม่ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วพูดว่า "ผมก็เป็นคนเซี่ยกั๋วเหมือนกัน"
แค่หกคำสั้น ๆ ก็บอกทุกอย่าง!
ฟ่านเจิ้นชิงพาชายวัยเกือบห้าสิบคนหนึ่งเดินมา พอเห็นเวินหลิง ใบหน้าแก่ ๆ ก็เผยรอยเอ็นดู แกล้งทำหน้าเข้ม "สาวน้อย แอบอู้แล้ว ยังไม่รีบไปทำงานอีก!"