หลินไห่
ตระกูลซู
"เสี่ยวซีจ๊ะ นี่หมูสามชั้นตุ๋นที่แม่เพิ่งทำเสร็จ เสี่ยวโม่เด็กนั่นชอบกินอันนี้ที่สุด ลูกเอาไปให้เขากินตอนร้อน ๆ นะ"
แม่ของซูยกปิ่นโตวางใส่มือของเหยียนจิ่วซี สีหน้าเธอซีดเซียว ร่างกายซูบผอมไปมาก
ตอนนี้ อาการป่วยของแม่ของซูคุมด้วยยา ซึ่งผลก็แค่หลอกตัวเองให้สบายใจเท่านั้น
มะเร็งตับระยะสุดท้าย ไม่ว่าจะรักษาด้วยวิธีไหนก็แทบไร้ผล
ไม่ใช่แค่มะเร็งตับ มะเร็งทุกชนิดก็เป็นแบบนี้
"คุณน้า คุณพักผ่อนดี ๆ ก็พอแล้วค่ะ"
เหยียนจิ่วซีรีบรับปิ่นโตมาถือไว้ พลางเอ่ยด้วยความสงสาร "ถ้าเสี่ยวโม่รู้ว่าคุณนายังเข้าครัวตอนนี้ เขาต้องเป็นห่วงสุขภาพคุณน้ามากแน่"
"ไม่เป็นไรหรอก"
แม่ของซูยิ้มแบบไม่คิดมาก เห็นท่าทางกังวลของเหยียนจิ่วซี ก็อดถอนหายใจเบา ๆ ไม่ได้ "ยังไงฉันก็อยู่ได้อีกไม่นานแล้ว เฮ้อ ฉันนี่แหละที่ผิดต่อเสี่ยวโม่ แล้วก็ผิดต่อหนูด้วย"
"คุณน้า!"
เหยียนจิ่วซีตาแดงก่ำ น้ำตาไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว "คุณน้าอย่าพูดอะไรที่ฟังแล้วหดหู่แบบนี้ เสี่ยวโม่ยังพยายามอยู่ เรายังมีความหวังนะคะ"
"ก็จริง"
แม่ของซูพยักหน้าเงียบ ๆ เอื้อมมือมาปาดน้ำตาบนหน้าเหยียนจิ่วซี "ลูกชายฉันยังพยายามรักษาโรคให้ฉัน ฉันเองก็ควรมองโลกในแง่ดีกว่านี้"
"หนูเองก็เลิกร้องไห้เถอะ มองแล้วน่าสงสารจะตาย"
"คุณน้าคิดแบบนี้ได้ก็ดีที่สุดเลยค่ะ"
เหยียนจิ่วซีรวบรวมสติ ยิ้มแบบทำเป็นว่าไม่มีอะไร "คุณน้า ฉันไปดูเสี่ยวโม่ก่อนนะคะ อีกเดี๋ยวจะกลับมาเป็นเพื่อนคุณ"
"ไม่ต้อง หนูไปอยู่กับเสี่ยโม่เยอะ ๆ เถอะ"
บนใบหน้าที่ออกเหลืองของแม่ของซูปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ "แม่ของหนูเดี๋ยวก็มาแล้ว หนูอยู่ตรงเสี่ยวโม่นั่นต่ออีกหน่อยเถอะ"
"ทราบแล้วค่ะคุณน้า งั้นฉันไปก่อนนะคะ" เหยียนจิ่วซีพยักหน้า แล้วหมุนตัวเดินลงบันไดไป
ข้างล่าง มีรถรออยู่แล้ว
"ไปโรงพยาบาล"
"ครับ คุณหนู"
-
20 นาทีต่อมา
เหยียนจิ่วซีถือปิ่นโต เดินย่องเบา ๆ เข้าไปในห้องวิจัยทางการแพทย์ กวาดตามองก็เห็นซูโม่นั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะ ในแววตาเต็มไปด้วยความสงสาร