เหยียนจิ่วซีเห็นโพสต์ที่ซูโม่โพสต์ ก็ถามอย่างตกใจว่า "เสี่ยวโม่ นี่นายรับคำท้าของลี่เสี่ยวอวี่แล้วเหรอ?"
ตามที่เธอคิดไว้ ซูโม่คงแค่โต้กลับด้วยคำพูดก็พอ
"ไม่รู้สิ"
ซูโม่กระตุกมุมปาก พลางตอบอย่างช่วยไม่ได้ "ไอ้หมอนี่มันเหลือเกินจริงๆ เหมือนแมลงวันที่คอยแต่บินหึ่งๆ ไม่หยุดไม่หย่อน"
เหยียนจิ่วซีพยักหน้า เพื่อความแน่ใจ เธอถามเสียงเบา "งั้นเสี่ยวโม่ นายอยากเตรียมตัวอะไรไหม?"
"เตรียมอะไร?" ซูโม่ถามกลับ
"ก็เย็นนี้จะประลองกับลี่เสี่ยวอวี่ไม่ใช่เหรอ?"
เหยียนจิ่วซีถาม "จะประลองยังไง แบบไหน?"
"อะไรก็ได้ เอาทุกอย่าง"
ซูโม่ยิ้มอย่างมั่นใจ พลางตอบเรียบๆ "ไอ้หมอนี่ดูจะมั่นใจในฝีมือคณิตของตัวเอง ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด มันคงมาประลองคณิตกับฉัน"
ได้ยินดังนั้น เหยียนจิ่วซีก็เบาใจ
ประลองคณิตเนี่ยนะ ลี่เสี่ยวอวีจะสู้ซูโม่ได้ยังไง?
ถึงเอาลี่เสี่ยวอวี่สิบคนมามัดรวมกัน ก็ยังไม่ใช่คู่ต่อกรของซูโม่เลย!
"เอาล่ะ สาวน้อย"
ซูโม่ยืนอยู่ข้างหลังเหยียนจิ่วซี ลูบไล้เส้นผมสลวยของเธอ แล้วพูดช้าๆ "ไปเถอะ ที่นี่ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ ฉันพานายออกไปเดินเล่นหน่อย"
"ได้สิ!"
พอเหยียนจิ่วซีพูดจบ จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหายวับไปทันที แล้วทำเป็นงอนใส่ซูโม่
นี่ทำให้ซูโม่คิดไม่ตกเลย เป็นอะไรไป?