“ผมว่าการสอบครั้งนี้มันไม่สมเหตุสมผลเลยนะ!”
“ใช่ด้วย!”
“ถูกต้อง ไม่สมเหตุสมผลจริง ๆ”
“ใช่แล้ว ออกมาเป็นโจทย์อะไรกันวะ เนี่ยมันโจทย์ที่มนุษย์ปกติทำได้หรือเนี่ย!”
…
พอมีคนพูดแบบนี้ออกไป นักศึกษาก็ตะโกนร้องเห็นด้วยกันทันทีเป็นแถว
ชัดเจนว่าคนที่คิดแบบนี้ไม่ได้มีตัวเดียว
หลายคนที่ปกติเกรดดีก็ทำออกมาได้ไม่ดีเลยในการสอบครั้งนี้ โจทย์ซับซ้อนยิ่งกว่า กับดักต่อกับดัก
นี่มันการสอบกันแบบนี้ หรือตั้งใจมาก่อกวนกันแน่?
หยานจิ่วซีเล็งมองชายหนุ่มที่เป็นคนแรกที่ออกเสียง รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าไม่เคยจางหาย สายตากวาดไปทั่วห้องเรียนอย่างช้า ๆ แล้วพูดว่า “ดูท่าทาง ทุกคนจะมีเรื่องน้อยใจกับการสอบครั้งนี้กันใหญ่เลยสินะ?”
นักศึกษาต่างมองหน้ากันเอง ไม่มีใครกล้าส่งเสียง
เพราะพวกเขาไม่รู้เลยว่าจุดประสงค์ของการสอบครั้งนี้คืออะไร รู้แค่ว่าจู่ ๆ ก็ให้สอบ พร้อมกับเกณฑ์การผ่าน
หยานจิ่วซีปัดผมสลวยที่แก้มไป tucked หลังใบหู แล้วพูดช้า ๆ อย่างมีจังหวะ “การสอบครั้งนี้ ก็เพื่อคัดกรองน่ะ คนที่คะแนนผ่านเกณฑ์เลือกเข้าร่วมทีมเทคโนโลยีที่พี่ซูของพวกเธอตั้งขึ้นได้”
“แน่นอน จะไม่เข้าก็ได้ เลือกเองตามใจพวกเธอ”
“ส่วนเกณฑ์การสอบ พี่ซูของพวกเธอเป็นคนกำหนดขึ้นมาเอง เขาแค่อยากคัดคนที่เขาต้องการ ไม่ใช่คัดคนที่เกรดดี ฉะนั้นทุกคนอย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิ”