หน้าประตูใหญ่
ซูโม่วางกระเป๋าเดินทางไว้ด้านหลังรถ ปิดฝาท้ายเรียบร้อย จากนั้นก็หันหลังเดินเข้าไปในบริเวณบ้านทันที ไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะพูดคุยกับลู่หว่างโยวสักนิด เพราะตอนนี้หัวของเขาเต็มไปด้วยเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกสักครู่
"เดี๋ยว!"
ลู่หว่างโยวพิงตัวรถอยู่ ใบหน้าสวยซ่อนอยู่หลังแว่นกันแดด ผมสลวยปลิวไสวตามแรงลมอ่อน ๆ แต่ดวงตาใต้แว่นนั้นกลับถูกชะงักงันความหมั่นไส้เข้าครอบงำ
ผู้ชายคนนี้...
จะทำตัวเกรงใจกันบ้างได้ไหม?
จึงต้องร้อนรนขนาดนั้นเลยเหรอ!!!
"มีอะไร?"
เมื่อได้ยินเสียง ซูโม่ก็หยุดฝีเท้า หันกลับมามองลู่หว่างโยว คิ้วขมวดเล็กน้อย "ฉันช่วยเก็บกระเป๋าให้แล้วนะ เป็นคนต้องพูดจามีเหตุผล เราไม่เอาแบบเสียใจคืนคำกันนะ"
"..."
ลู่หว่างโยวหมั่นไส้จนกระแทกพื้นหินสลักใต้เท้าเบา ๆ มือขาวเล็กบี้เป็นกำปั้นแน่น กัดฟันพูด "เห็นท่าทางของแกแบบนี้แล้ว ฉันเสียใจจริง ๆ ที่ตัดสินใจย้ายออกไปอยู่ มันจึงต้องร้อนรนขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ร้อนรนสิ!"
ซูโม่ตอบหน้าตาย กอดอกแล้วบ่นอย่างไม่พอใจ "เธอยึดเสี่ยวซีไปกี่วันแล้วเอ่ย? นี่ภรรยาฉันนะ ฉันยังไม่ท้วงเลยนะ!"
"เฮ้ย!"
ลู่หว่างโยวไม่มีอารมณ์จะเถียงเรื่องนี้กับซูโม่ เปิดประตูรถกำลังจะขึ้นไป ก็นึกอะไรขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง ใบหน้าขาวนวลแดงระเรื่อขึ้นมาเบา ๆ "เอ่อ... แกก็... ระวังหน่อยล่ะ"
"เธอไปเถอะ เบาใจได้เลย"