ข่าวแพร่สะพัด นักกีฬาในโรงยิมได้ยินแล้วก็แห่กันมาที่โซนฝึกซ้อมปิงปองกันหมด แม้แต่อู๋อีเฉิงกับโค้ชแบดมินตันเซี่ยไห่ชิงก็ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน
ก็แหงล่ะ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ถึงอยากปิดยังไงก็ปิดไม่อยู่หรอก
แถมยังได้สนองความอยากรู้อยากเห็นของเจ้าพวกตัวแสบพวกนี้ จะได้ไม่เสียเวลาฝึกซ้อมต่อ
“เหลยโยวฮุย!”
“หลี่อี้ปิน!”
“จ้าวเชิ่ง!”
“เจิ้งฉางตง!”
ชายสี่คนในชุดกีฬาเอ่ยขึ้นพร้อมกัน “ขออาจารย์ซูชี้แนะด้วยครับ”
พอพวกเขารู้ว่าซูโม่จะมาชิงโควต้าแข่งกีฬามหาวิทยาลัยโลกครั้งนี้ ในหัวก็มีแค่ความคิดเดียว
เหลวไหล!
ซูโม่ตีปิงปองเป็นหรือไง?
ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!
แล้วนี่สี่คนอย่างพวกเขาอย่างแย่ก็เป็นสมาชิกทีมชาติชุดสอง นี่มันมาท้าทายอาชีพการงานพวกเขาชัด ๆ?
เพราะงี้ ทั้งสี่คนเลยคับอกคับใจ เรื่องโควต้าแข่งคราวนี้ ใครก็อย่าหวังจะปล่อยไก่!
“แค่ประลองฝีมือกันน่ะ”
ซูโม่ไม่ได้สนใจท่าทีของทั้งสี่ เอาเข้าจริง การกระทำของเขามันก็เหมือนมาท้าประลองถึงถิ่นนั่นแหละ สี่คนนั่นจะให้หน้าชื่นอกตรมได้ไง
-
นอกรั้วกั้น เสี่ยวเลิ่งขมวดคิ้วแน่น “จะไปสู้ได้ยังไงกัน!”
“เสี่ยวเลิ่ง เธอพูดอะไรน่ะ?”
เด็กสาวคนหนึ่งมองด้วยแววชื่นชม “อาจารย์ซูเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเซี่ยกั๋วนะ ต้องเอาชนะได้แน่!”
“พี่สาว ใจเย็น ๆ หน่อยได้ไหม?”
เสี่ยวเลิ่งพูดไม่ออก “พี่เคยได้ยินว่าซูโม่ตีปิงปองเป็นไหม? ตอนนี้เขากำลังเผชิญหน้ากับนักกีฬาทีมชาติเลยนะ พูดกันตามเนื้อผ้า แทบไม่มีโอกาสชนะเลย!”