“หัวหน้า ผมทำอะไรผิดงั้นเหรอ?”
หวังเย่นั่งทื่ออยู่บนพื้น หน้าตาเหมือนคนสิ้นหวัง ดวงตาเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ราวกับสาวน้อยที่เพิ่งถูกข่มขืนอย่างไรอย่างนั้น
ซูโม่กวาดตามองหวังเย่เพียงหางตา “ไม่เห็นมือะไร แค่หมั่นไส้แกเฉยๆ มีปัญหามั้ย?”
หวังเย่ “…”
หมั่นไส้เขางั้นเหรอ?
นี่เรียกว่าเหตุผลเหรอ?
แกล้งกันเกินไปแล้ว!
ซูโม่ไม่สนใจหวังเย่ที่ยังนอนกองอยู่บนพื้นอีก หันไปถามจ้าวเทียน “จ้าวเทียน ฉันถามอะไรหน่อย”
จ้าวเทียนหดคอเข้าไปทันที ยิ้มแหยเต็มหน้า “หัวหน้า มีอะไรถามได้เลย ผมจะบอกทุกอย่างที่รู้ ไม่ปิดบัง”
สำหรับจุดจบของหวังเย่ เขาไม่ได้รู้สึกเห็นใจแม้แต่น้อย
ก็เตือนไปแล้ว หวังเย่มาเจอสภาพนี้ก็สมควรแล้ว ที่ดันไม่เชื่อฟังเอง
ซูโม่เดินไปนั่งที่ขอบเตียง ถามง่ายๆ ว่า “เมื่อกี้แกบอกว่าจะไปติวที่คณะคณิตศาสตร์ใช่ไหม?”
“ใช่ครับ” จ้าวเทียนพยักหน้า
“นี่หมายความว่า นักคณิตศาสตร์ที่ได้รับการรับรองครั้งนี้ต้องไปติวทุกคนเลยงั้นสิ?”
ซูโม่สงสัย “แล้วทำไมไม่มีใครบอกฉันเลย?”
“หัวหน้า เรื่องนี้ผมเองก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน” จ้าวเทียนยิ้มแห้ง อธิบาย “แต่ว่าพวกเราสามคนต้องไปติวแน่ๆ ส่วนคุณหนูเหยียนจะต้องไปด้วยรึเปล่า ต้องให้หัวหน้าไปถามเองครับ”
“โอเค เข้าใจละ”
ซูโม่ลุกขึ้นเดินออกจากห้องพัก มาถึงทางเดินก็ควักโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาเหอกวงเหวิน
“ซูโม่ ดึกป่านนี้โทรมามีเรื่องอะไรเร่งด่วนเหรอ?” เสียงเหอกวงเหวินลอยมาตามสาย ฟังแล้วน่าจะยังไม่นอน
“ท่านคณบดี ผมได้ยินว่าท่านจะติวพิเศษให้พวกนักคณิตศาสตร์ระดับต่างๆ ที่ผ่านการรับรองรอบนี้ใช่ไหมครับ?”