“ไม่มีปัญหา!”
อู๋อีเฉิงฟังแล้วก็ยิ่งมั่นใจขึ้นมา
ทั้งสามนั่งรถมาถึงตี้ตูยิมเนเซียมหมายเลขสาม เพราะติดงานมหกรรมกีฬามหาวิทยาลัยแห่งชาติพอดี ทางยิมเลยปิดปรับปรุงชั่วคราว ใช้เป็นสนามซ้อมของบาสเกตบอล แบดมินตัน และปิงปอง
“ปัง ปัง——”
“ลูกดี ลูกสวย…”
ซูโม่เดินตามทั้งสองเข้าไปในยิม เสียงซ้อมดังกระหึ่มไปทั่วสนาม เหล่านักกีฬาเหงื่อท่วมตัวแบบไม่คิดชีวิต มองแล้วเขาอดรู้สึกทึ่งไม่ได้
ย้อนกลับไปเมื่อก่อน เขาเคยเห็นภาพแบบนี้ในทีวีตั้งกี่ครั้ง ก็ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะได้มาร่วมวงด้วย
“เฮ้ย! นั่นมันซูโม่ไม่ใช่เหรอ?”
“โอ๊ยตาย! เจอตัวจริงไอดอลซะแล้ว…”
“เสี่ยวเลิ่ง ไปกับฉัน”
“จะไปไหน?”
“ยังจะถามอีก ก็ไปขอลายเซ็นไง!”
นักกีฬาที่กำลังซ้อมอยู่ พอเห็นซูโม่ปุ๊บ ก็เหมือนฉลามได้กลิ่นเลือด ต่างอยู่ไม่ติดที่กันเป็นแถว
โดยเฉพาะสาว ๆ นี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึงท่วงท่าสปอร์ตเกิร์ลอีกต่อไป กลายเป็นสาวน้อยติ่งแตกกันหมดทุกคน
กีฬาแข่งขันระดับนี้ นักกีฬาส่วนใหญ่ยังอายุน้อยกันอยู่ ส่วนซูโม่เองก็ยิ่งไม่ต้องอธิบายว่ามีอิทธิพลแค่ไหนในหมู่คนรุ่นใหม่ ดังนั้นภาพแบบนี้จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลย
ทั้งสามเดินถึงเขตซ้อมปิงปอง ก็เจอสาวสี่คนมายืนขวางทาง
“อาจารย์ซู ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมคะ?”
“อาจารย์ซู หนูอยากถ่ายรูปด้วย…”
อู๋อีเฉิงทำหน้าเครียด สั่งสอนว่า “นี่พวกเธอไม่ต้องซ้อมกันรึไง? มายืนออกันอย่างนี้มันจะไปดีอะไร? ไปซ้อมกันเดี๋ยวนี้เลยนะ! ไม่งั้นฉันจะฟ้องโค้ชพวกเธอ!”
“ยุคนี้แล้วยังฟ้องกันอีกเรอะ?”
“เชอะ— พวกเราไม่ได้ตามหาคุณนะ เรามาหาอาจารย์ซูต่างหาก…”
เด็กสาวหน้าตาออกเย็นชาคนหนึ่งเหลือบตามองอู๋อีเฉิง ยกมือห้ามเด็กสองคนที่พูดออกมา ก่อนอธิบายว่า “โค้ชอู๋ พวกเราแค่มาขอลายเซ็นกับขอถ่ายรูปกับอาจารย์ซูนิดหน่อยเอง ไม่ได้ใช้เวลานานหรอก คุณเป็นถึงโค้ชบาสเกตบอลทีมชาติ จะทำเรื่องต่ำ ๆ อย่างแอบฟ้องได้ยังไง จริงไหมคะ?”