เอาสถานีอวกาศมาเป็นของกำนัลสารภาพรัก?
ด้วยฝีมือขนาดนี้ ไม่ใหญ่โตก็ไม่ได้แล้ว!
หยานจิ่วซีจ้องมองจอคอมพิวเตอร์โดยพูดไม่ออก แม้ตอนนี้เธอกับซูโม่จะเป็นสามีภรรยากันแล้ว แต่สาว ๆ นี่มันจะไปปฏิเสธความโรแมนติกได้ยังไง?
เสียงหัวเราะของท่านเฉินดังมาจากคอมพิวเตอร์ “เด็กสาวหยาน เจ้าเด็กซูเพื่อเรื่องนี้มันเกลี้ยกล่อมข้ากับประมุขอยู่นานโขเลยนะ คำขอแบบนี้คงมีแต่มันกล้าพูดออกมา”
สภาอาวุโสที่ได้ยินดังนั้นต่างแสดงรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้า
ตอนแรกที่รู้เรื่องนี้ ปฏิกิริยาแรกของพวกเขาคือเสี่ยวโม๊กเต็มพิกัด!
นี่มันสถานีอวกาศนะ แต่กลับ...
แต่พอไล่คิดดูดี ๆ ก็ไม่ได้กระทบกับสถานีอวกาศแต่อย่างใด อีกทั้งการที่เซี่ยกั๋วมีสถานีอวกาศได้นั้น 99% มาจากความดีความชอบของซูโม่ทั้งนั้น
ข้อนี้ ไม่มีข้อโต้แย้ง!
ก็เพราะฉะนั้น หลังปรึกษากันจบ สภาอาวุโสทุกคนจึงเห็นชอบกับคำขอนี้
“ทำให้ท่านอาวุโสทุกท่านหัวเราะแล้ว”
หยานจิ่วซียิ้มอย่างสุภาพ บุคลิกผ่องแผ้วมั่นใจของเธอช่างเลอค่าเหลือเกิน
เธอหันไปกะพริบตาให้ซูโม่ แล้วกระซิบเบา ๆ “เสี่ยวโม่ ต่อไปก่อนจะทำอะไรแบบนี้ ขอปรึกษาฉันก่อนหน่อยได้ไหม?”
“ถ้าปรึกษาแล้วมันก็ไม่เซอร์ไพรส์ซะแล้ว ไม่ได้ ไม่ได้”
ซูโม่ก็ไม่ได้หวงห้ามอะไร ต่อหน้ากล้องคอมพิวเตอร์เลยดึงหยานจิ่วซีมากอดไว้ในอ้อมแขน แล้วเอาปากเป่าลมเบา ๆ ที่ข้างหูเธอ “สิ่งที่สาวคนอื่นมี เธอต้องมี สิ่งที่สาวคนอื่นไม่มี เธอก็จะได้เหมือนกัน”