"นายรู้ไหมว่าเครื่องลิโทกราฟีหนึ่งเครื่องมันแพงแค่ไหน?"
"รู้ครับ" ซูโม่หดคอเล็กน้อย เขารู้ดีว่าสถานการณ์เป็นยังไง
"รู้?"
หลี่เหรินฮุยจ้องเขม็งใส่ซูโม่ แล้วตะโกนลั่น "รู้แล้วยังกล้ามาบอกฉันอีก?"
"แต่ท่านอธิการก็รับปากผมแล้วนี่ครับ"
ซูโม่อ้าปากค้าง แล้วเตือนเสียงเบา
หลี่เหรินฮุย: "..."
บ้าเอ้ย ตอนนี้เขาอยากตบหน้าตัวเองดัง ๆ สักฉาด!
ทำไมตอนนั้นไม่ถามให้เคลียร์ก่อนนะ?
เครื่องลิโทกราฟีเครื่องเดียว ราคาเริ่มต้นก็เป็นร้อยล้านแล้ว...
เครื่องที่มหา'ลัยชิงหัวมีนี่ ยังเป็นเครื่องเก่าที่สถาบันวิจัยเซี่ยกั๋วปลดระวาง เขายังต้องหน้าด้านไปขอยืมมาเลย
ไม่งั้น แค่นี้ก็ไม่มีให้ใช้...
"ฉันโดนแกเล่นซะแล้ว ถ้าแกบอกตั้งแต่แรก ต่อให้ฉันเป็นบ้าก็ไม่มีทางรับปากแกหรอก"
"ท่านอธิการ ท่านรับปากผมแล้วนะครับ" ซูโม่พูดประโยคเดิมซ้ำ
หลี่เหรินฮุย: "..."
"ไม่ได้ เปลี่ยนให้ไม่ได้!"
ถึงขั้นนี้แล้ว จะเบี้ยวก็เบี้ยว!
ไอ้เจ้าเครื่องลิโทกราฟีนี่ เขาเปลี่ยนให้ไม่ได้จริง ๆ...
"มีให้ใช้แล้วยังเรื่องมากอีก?"
หลี่เหรินฮุยพูดกับซูโม่ด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "แกรู้ไหมว่าในมหาวิทยาลัยของเซี่ยกั๋ว มีแค่มหา'ลัยชิงหัวเราที่มีเครื่องลิโทกราฟี?"
"ท่านอธิการครับ ประเด็นคือความแม่นยำมันไม่พอใช้อ่ะครับ!"
ซูโม่กางมืออย่างจนใจ ถ้ามันใช้ได้ เขาก็ไม่มาขอหรอก
"นั่นมันเครื่องลิโทกราฟีความแม่นยำหนึ่งร้อยระดับเลยนะ แกบอกฉันว่ายังไม่พอใช้?"