กาเบรียล หัวหน้าคณะผู้รับผิดชอบของรางวัลโนเบล และยังเป็นหัวหน้าคณะกรรมการตัดสิน
หลังจบสายกับนิวเอลล์ เขาก็เรียกผู้ช่วยส่วนตัวอย่างแบล็กเกตต์มาทันที
“เรื่องนี้ คุณว่ายังไง?”
ในห้อง กาเบรียลขมวดคิ้วมองแบล็กเกตต์ พูดเสียงต่ำว่า “ซูโม่คือพระเอกของงานมอบรางวัลโนเบลรอบนี้ ถ้าเขาไม่มา งานมอบรางวัลรอบนี้ก็ไม่เหลือความหมายอะไรแล้ว”
“ถ้าเป็นแบบนี้ งานโนเบลรอบนี้ก็ล้มเหลวยับ!”
แบล็กเกตต์พยักหน้าเบา ๆ แล้วเสนอว่า “หัวหน้า ลองคุยกับซูโม่ก่อนไหม ดูท่าทีจริง ๆ ของเขาก่อน จะได้วางแผนต่อถูก”
“ฉันก็คิดแบบนั้น”
กาเบรียลถอนใจ คิ้วที่ขมวดก็ยังไม่คลาย
พูดตามตรง การมาแบบนี้ของซูโม่ทำลายจังหวะและการจัดเตรียมของงานมอบรางวัลทั้งหมด
ไม่มีใครเคยปฏิเสธคำเชิญของรางวัลโนเบลมาก่อน ไม่เคยเลยสักครั้ง
ดังนั้นกาเบรียลจึงไม่คิดว่าสถานการณ์จะเป็นแบบนี้ จนถึงขั้นที่ปาเข้าไปใกล้วันงาน แถมสถานที่และเวทีของงานจัดเตรียมเสร็จหมดแล้ว ถึงได้ส่งคำเชิญไปหาซูโม่
ผลคือ ซูโม่ปฏิเสธ!
ทำให้กาเบรียลเสียทีเด็ดขาด…
ไม่นาน นิวเอลล์ก็ส่งช่องทางติดต่อของซูโม่มาให้
กาเบรียลทำท่าเงียบ ๆ ให้แบล็กเกตต์ แล้วกดโทรหาซูโม่
สายต่อ แล้วก็ได้ยินเสียงของซูโม่
“ฮัลโหล ใคร?”
“อาจารย์ซูโม่ใช่ไหมครับ?”
“ใช่ คุณคือใคร?”
“สวัสดีครับอาจารย์ซู ผมกาเบรียล หัวหน้าคณะกรรมการตัดสินรางวัลโนเบล ได้ยินมาว่าอาจารย์ซูปฏิเสธคำเชิญของพวกเรา มีเหตุผลอันจำเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”