“เรื่องเรื่องเลย ค่ำค่อยเอามาคุยกันให้รู้แล้วรู้รอด”
ซูโม่ยิ้มจนเห็นฟัน หน้าตาดูไร้พิษภัยสุดๆ เข้าแกล้งงงถามเสียงเบา “ภรรยา บนรถยังมีคนอื่นอยู่นะ พูดเรื่องแบบนี้ทำไม ไม่ค่อยดีหรอก”
“อะไรที่ว่าไม่ค่อยดี…”
หยานจิ่วซีพูดไปครึ่งทางก็รู้สึกคำติดคอปิดปากซะงั้น ตาสวยขว้างซูโม่ใส่อย่างเกรี้ยวกราด โกรธจนหน้าอกขึ้นลงไม่หยุด ก่อนจะเบาๆ ทิ้งคำไว้ห้าตัวอักษร
“รอฉันเลยนะ!”
ซูโม่ยิ้มชื่นใจอยู่บนหน้า
เขาเพิ่งค้นพบว่า การแกล้งภรรยาเล่นนี่สนุกกว่าการวิจัยไฮเทคอีก
เพียงแต่ ด้วยฐานะของเขาตอนนี้ ไม่มีทางได้ใช้ชีวิตธรรมดาแบบคนปกติ
ยืนอยู่ตรงไหน ก็ต้องแบกความรับผิดชอบแบบนั้น!
ยิ่งไปกว่านั้น เส้นทางของเขาก็ต่างจากคนอื่น เส้นทางของเขาไปได้แต่หน้า ไม่มีทางถอย
เพราะเส้นทางย้อนกลับนั้น ถูกเขาตัดขาดด้วยมือตัวเองไปนานแล้ว
เหลือแต่ฝ่าไปข้างหน้าเพียงลำพัง!!!
สิบกว่านาทีต่อมา รถจอดหน้าวิลล่าหลังหนึ่ง
เทียนเป่ยพยักหน้าให้ซูโม่กับหยานจิ่วซีอย่างเกรงใจ กล่าวว่า “อาจารย์ซู คุณหนู; ผมจะรออยู่ข้างนอก”
“อืม ขอบใจ”
ซูโม่พยักหน้า จูงมือหยานจิ่วซีเดินไปถึงหน้าประตูวิลล่า กดกริ่ง แล้วยืนรออยู่ข้างนอก
ไม่นานนักก็มีคนมาเปิดประตู คนที่มาคือลู่หว่างโยวนั่นเอง
เมื่อเห็นซูโม่กับหยานจิ่วซีอยู่หน้าประตู ปฏิกิริยาแรกของลู่หว่างโยวคือยกมือขยี้ตา
ตัวเองนี่กำลังฝันอยู่หรือเปล่า?
คง…ใช่ล่ะมั้ง!
สองคนแขกหายากแบบนี้จะมาโผล่หน้าประตูบ้านเธอได้ไง อืม ต้องเป็นภาพหลอนตาแน่นอน
เริ่มใหม่ เริ่มใหม่
พูดจบ ลู่หว่างโยวก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในวิลล่า ท่าทางนี้ทำให้ซูโม่กับหยานจิ่วซีอ้าปากค้างกันเป็นเป๋