ให้ฟรี?
เอ๊ะ...
มือใหญ่ไม่เบาเลยนี่!
ระดับเทคโนโลยีของมนุษยชาติกำลังพัฒนารวดเร็วอยู่จริง แต่ปัจจุบันที่มีความสามารถขึ้นไปถึงดวงจันทร์ได้ก็มีไม่กี่ประเทศเอง ดินจันทร์สำหรับประเทศส่วนใหญ่คือสิ่งที่ปรารถนาจะได้มาอย่างสุดหัวใจ
แต่ของสำคัญขนาดนี้ กลับถูกแจกให้คนอื่น
จากน้ำเสียงของซูโม่ที่พูดเบาบางเหมือนเรื่องไม่ใหญ่ ทำให้คนนับไม่ถ้วนเกิดภาพลวงตา
เหมือนดินจันทร์ในสายตาของซูโม่...ก็แค่ขยะเก่า ๆ นี่หว่า!
ความจริงก็คือ มันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ
เรือบินผึ้งศึกผลิตออกมาเป็นขบวน ดินจันทร์อยากได้เท่าไหร่ก็มีเท่านั้น
หลังเก็บดินจันทร์เสร็จ เรือบินผึ้งศึกก็เริ่มการสำรวจดวงดาวต่อ แต่การสำรวจหลังจากนี้จะถ่ายทอดออกมาเป็นแผนดาวแบบเรียลไทม์ให้ชาวโลกรับชม
ระยะบินของเรือบินไกลกว่ายานอวกาศยุคก่อนเกือบร้อยเท่า ชดเชยช่องว่างความรู้ของมนุษยชาติเรื่องกาแล็กซีรอบโลกได้อย่างมหาศาล
แน่นอน ข้อมูลสำคัญขนาดนี้ ซูโม่ย่อมไม่เอามาแชร์
แม้จะแชร์ออกไป ประเทศอื่นก็เอาไปใช้ไม่ได้อยู่ดี
ยังสามารถใช้เรื่องนี้เป็นเหยื่อล่อความอยากรู้อยากเห็นของประเทศอื่น วางฐานเตรียมการรวมชาติของมนุษยชาติในอนาคตไปด้วยในตัว
ในฐานะหนึ่งเดียวของมนุษยชาติ ซูโม่ไม่อยากทิ้งประเทศใดไปเลย แม้แต่คนเดียวก็ตาม
สิบโมงครึ่งเช้า เรือบินปรากฏตัวขึ้นเหนือหอประชุมของสำนักงานการบินอวกาศได้สำเร็จ
ขณะที่เรือบินค่อย ๆ ลดระดับลงมา ลมกระโชกแรงพัดกระหน่ำทั่วหอประชุม
"การถ่ายทอดสดคราวนี้จบเพียงเท่านี้ ขอบคุณที่รับชมครับ"
ทิ้งประโยคนี้ไว้ ซูโม่หันไปพยักหน้าให้ข่งเจียหมิง ข่งเจียหมิงสั่งลูกน้องปิดอุปกรณ์ทันที
เรือบินลงจอดสำเร็จ เปิดประตูเคบิน กัวไห่หงก้าวออกมาจากข้างใน
ทีมแพทย์รีบพุ่งเข้าไปตรวจสุขภาพกัวไห่หงทันที แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงตัว ซูโม่ก็เรียกหยุดเสียก่อน