“ไป่ละ?!”
แม้จะผ่านร้อนผ่านหนาวมาแสนสารพัดแล้ว แต่หลี่เหรินฮุยก็ยังต้องอึ้งกับถ้อยคำนี้อยู่ดี
ใบชาจากต้นแม่หนึ่งไป่ คุณค่านับไม่ถ้วนจะประเมินได้เลย!
ยิ่งสำหรับคนรักชาแล้ว มันไม่ใช่แค่เรื่องราคา แต่เป็นแรงดึงดูดถึงตรายตา
ชาจากต้นแม่
แค่สี่คำพวกนี้ก็เพียงพอทำให้คนรักชาคลั่งแล้ว ยิ่งตามด้วย 'ไป่ละ' อีก
ใครจะไปปฏิเสธไหว?
อย่างน้อยหลี่เหรินฮุยก็รู้ว่าตัวเองปฏิเสธไม่ได้แน่นอน!
ที่สำคัญ เขาไม่ได้สงสัยเลยว่าซูโม่พูดจริง เพราะชาจากต้นแม่นี่มันใช้ต้อนรับแขกเมืองจริง ๆ
เขาตบมือลงบนโซฟาเสียงดัง ความโกรธบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา กลับกลายเป็นรอยยิ้มเต็มหน้า พูดอย่างใจกว้างสุด ๆ “ดูคุณพูดนะ ผมเป็นคนขี้เหนียวขนาดนั้นเหรอ?”
“ชาแค่นิดเดียวเอง ดื่มก็ดื่ม มีอะไรบอกมาเลย ผมช่วยแน่นอน!”
“……”
“……”
เอี้ยนจิ่วซีกับหว่างโยวต่างอ้าปากค้าง ทั้งคู่รู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก
สถานการณ์ตรงหน้านี่ มันรู้สึกเหมือนซูโม่วางแผนมาแต่แรกยังไงชอบกล?
หรือว่าซูโม่รอบนี้จะเล่นการใหญ่กันนัก?
แต่เรื่องมันเป็นยังไงมีแค่ซูโม่เท่านั้นที่รู้ สำหรับการเปลี่ยนท่าทีของหลี่เหรินฮุย เขาดูไม่แปลกใจเลย ยิ้มแล้วพูดว่า “จริง ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก”
“พูดมาตรง ๆ เลย ขอแค่ไม่ใช่ให้ไปเก็บดาว อะไรก็จัดการให้หมด”
“เรื่องมันเป็นงี้ครับ ช่วงนี้ผมกำลังจะตั้งทีมเทคโนโลยี คนแต่ละฝ่ายยังขาดอยู่เยอะ”