“อะไรนะ ใครก็ได้สักคน นี่เธอคิดว่าผมตั้งทีมเทคโนโลยีขึ้นมาเพื่อเล่นบ้านๆ เล่นชิงช้าสวรรค์กันหรือไง?”
ซูโม่แสดงสีหน้าจริงจัง กล่าวเสียงหนักแน่นว่า “ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะเข้าร่วมทีมผมได้ ต้องเป็นอัจฉริยะในบรรดาอัจฉริยะ ยิ่งเป็นตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มที่สำคัญแบบนี้ ข้อกำหนดยิ่งสูงขึ้นไปอีก!”
“ตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มคณิตศาสตร์ มีเพียงเธอเท่านั้นที่มีคุณสมบัติ”
“ตอนนี้เธอน่าจะมีระดับเทียบเท่านักคณิตศาสตร์ระดับห้าแล้ว ถ้าผมเดาไม่ผิด เรื่องที่เธอบอกไว้ก็คือการเตรียมตัวสอบประเมินนักคณิตศาสตร์ระดับห้าใช่ไหม?”
ลู่หว่างโยวพยักหน้าเบา ๆ ยอมรับว่า “ก็เช่นนั้นจริง”
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงพูดกับซูโม่ว่า “แต่ระดับฝีมือของคณบดีโห่กับศาสตราจารย์เฉินก็ใกล้เคียงฉัน คุณไปตามทั้งสองคนนั้นมาเป็นหัวหน้ากลุ่มก็ได้”
“ยิ่งไปกว่านั้น ในเรื่องการสอนคน ทั้งสองเก่งกว่าฉันมาก”
“ทั้งสองคนนั้นไม่ได้”
“ทำไม?”
ซูโม่พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “แม้คณบดีโห่กับอาจารย์จะมีระดับเทียบเท่านักคณิตศาสตร์ระดับห้า ทั้งสองก็ไม่ได้อยู่ในขอบข่ายที่ผมพิจารณา อายุของทั้งคู่ไม่น้อยแล้ว พื้นที่ในการพัฒนาต่อแทบไม่มีเหลือ”
“แต่เธอไม่เหมือนกัน เธอเพิ่งยี่สิบกว่า มีพื้นที่พัฒนาไม่รู้จบ”
“ยิ่งไปกว่านั้น หัวหน้ากลุ่มคณิตศาสตร์ไม่ใช่งานที่ได้นั่งเก๋า เธอคิดว่างานแบบนี้เหมาะกับพวกเขาหรือ?”
“……”
คราวนี้ลู่หว่างโยวตอบโต้อะไรไม่ได้เลย
เหยียนจิ่วซียิ้มหวาน เอ่ยเบา ๆ ว่า “พี่หว่างโยว ก็ตอบรับงานนี้ไปเถอะค่ะ”
“เสี่ยวโม่พูดถูกแล้ว ตำแหน่งนี้มีแต่พี่ที่เหมาะที่สุด ใครให้พี่เป็นสาวอัจฉริยะด้านคณิตศาสตร์อันดับหนึ่งของเซี่ยกั๋วล่ะคะ?”
ลู่หว่างโยวมองเหยียนจิ่วซี แล้วก็มองซูโม่ กล่าวอย่างหมั่นไส้ว่า “ได้แล้วๆ นี่คุณสองคนรุมเอาผมกันคนเดียวเลยใช่ไหม”
ว่าแล้วเธอก็ส่งสายตาไม่พอใจให้เหยียนจิ่วซี บ่นว่า “เด็กนี่ อย่ามายัดเยียดหมวกสูงให้ฉันสิ ตัวเธอเองก็ไม่เลวเหมือนกันนะ! ตอนฉันอายุเท่าเธอ ฉันยังห่างไกลกว่าเธออีก!”