เมื่อลี่เสี่ยวอวี่เห็นโพสต์นี้ของซูโม่ ก็โกรธจนแทบระเบิด
ปัง——
ปัง——
ในห้องนั่งเล่นตอนนี้รกเละเทะไปหมด ของที่ขว้างปาได้ ลี่เสี่ยวอวี่ขว้างทิ้งเรียบ
กล้าดียังไงมาว่าเขาเป็นหมาบ้า?
เกินไปแล้ว!
ลี่เสี่ยวอวี่ในฐานะอัจฉริยะคณิตศาสตร์รุ่นใหม่ ไปที่ไหนก็มีแต่คนต้อนรับอย่างดี
ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้ แต่วันนี้ซูโม่ดันพูดออกมา!
ชั่วพริบตา ความหยิ่งในศักดิ์ศรีของลี่เสี่ยวอวี่ก็ทนไม่ไหว
หลังจากขว้างของไปมากมาย มือทั้งสองของลี่เสี่ยวอวี่ก็กำแน่นเป็นหมัด
มาเจอตัวเป็น ๆ หน่อยมั้ย?
ใครจะกลัวใคร!
ในใจลี่เสี่ยวอวี่ การที่ซูโม่แก้ห้าข้อสันนิษฐานได้ ก็แค่อาศัยโชคล้วน ๆ
ถ้าเทียบระดับคณิตศาสตร์ ในกลุ่มคนรุ่นเดียวกัน ลี่เสี่ยวอวี่ไม่เคยกลัวใคร ยิ่งไปกว่านั้น ซูโม่ยังเด็กกว่าเขามาก
เขาอยากจะดูนัก ว่าเด็กอายุสิบแปดปีจะเก่งไปถึงไหน?
ดังนั้น ลี่เสี่ยวอวี่จึงหยิบมือถือขึ้นมา แล้วส่งหนังสือท้าประลองไปหาซูโม่ตรง ๆ
……
ซูโม่ได้งีบพักไปพักหนึ่ง อย่าเห็นว่าเมื่อวานเขาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ
แต่ในอ้อมแขนมีสาวงามนอนอยู่ ตอนเสพสุขก็มีความทรมานไม่รู้จบเช่นกัน
คืนหนึ่งเขานอนแค่สามชั่วโมง พอหัวถึงหมอนความง่วงก็พุ่งเข้าใส่ทันที
หลับไปจนถึงเที่ยง ถึงถูกแม่ปลุกขึ้นมา
หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ ซูโม่ก็โทรหาท่านเฉินทันที
“ซูโม่ มีอะไรหรือเปล่า?”
“ท่านเฉิน ผมอยากจะรบกวนขอเรื่องหนึ่งครับ”