"ซูโม่ ในฐานะหัวหน้าทีมเซี่ยกั๋ว ไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ?"
"ผม?"
ซูโม่ที่กำลังกินข้าวอยู่ ได้ยินชื่อตัวเองก็อดอึ้งไม่ได้ "พูดอะไร? ตอนนี้ไม่ใช่เวลากินข้าวเหรอ?"
ถังเจี้ยน: "......"
ทุกคน: "......"
เหยียนจิ่วซีที่กำลังคีบกับข้าวให้ซูโม่ แอบดึงแขนเสื้อซูโม่เบาๆ
ซูโม่เห็นสายตาทุกคนจับจ้องมาที่ตัวเอง ก็วางตะเกียบอย่างจนใจ แล้วพูดขึ้นว่า "จริงๆ แล้ว ผมไม่ถนัดเรื่องปลุกใจก่อนแข่ง ถ้าจะให้พูดจริงๆ ผมมีแค่ประโยคเดียว"
"ปีนี้ทีมเซี่ยกั๋วมีเป้าหมายเดียว คือแชมป์!"
เด็ดขาด!
เด็ดขาดและเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ!
พูดจบ ซูโม่ก็หยิบชามตะเกียบขึ้นมาตั้งใจจะกินข้าวต่อ แต่เห็นทุกคนมีสีหน้างงๆ เขาก็อดกระตุกมุมปากไม่ได้
ตุ้บตุ้บ——
ซูโม่ใช้มือซ้ายเคาะโต๊ะอาหารสองที ทำให้ทุกคนได้สติ
"มีปัญหาอะไรไหม?"
"ไม่มี!"
ทุกคนมองหน้ากัน แล้วตอบพร้อมกัน
ตอนแรกที่ได้ยินคำว่าแชมป์ ปฏิกิริยาแรกคือรู้สึกว่ายากนิดหน่อย!
แต่พอคิดอีกที พวกเขามีซูโม่เป็นจอมสังหารอยู่ เป้าหมายก็ควรจะเป็นแชมป์อยู่แล้วนี่นา!
"ดีมาก!"
ซูโม่โบกมือใหญ่ บอกว่า "ไม่มีปัญหาก็กินข้าวต่อ"
ถังเจี้ยนเห็นฉากนี้ ก็ได้แต่ยิ้มขม
เขาต้องยอมรับเสน่ห์ส่วนตัวของซูโม่จริงๆ แค่พูดไม่กี่ประโยค ก็ทำให้สมาชิกทีมเซี่ยกั๋วมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ถ้าเป็นเขาละก็ ต้องทำไม่ได้แน่