"เลือกอะไร?"
พอได้ยินว่ามีทางรอดชีวิต ดวงตาของสามคนที่สิ้นหวังก็เปล่งประกายความดีใจอย่างสุดขีด
สำหรับปฏิกิริยาของทั้งสามคน หนิงไห่ไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย
ไม่มีใครอยากตาย ใครก็เหมือนกัน!
เขายกมุมปากขึ้น จ้องมองทั้งสามคนด้วยสายตาเย็นชา เสียงของเขาแฝงไปด้วยการหยอกล้อ
"หนึ่ง ถ้าพวกแกสามคนสามารถยืนหยัดอยู่ได้หนึ่งนาทีภายใต้ฝ่ามือของฉัน ฉันจะปล่อยพวกแกไป"
พูดถึงตรงนี้ เขาก็ชี้ไปที่เทียนเป่ยข้างกาย แล้วพูดว่า: "สอง พวกแกสามคนเอาชนะเขาได้ ฉันก็จะไม่ฆ่าพวกแก ขอเวลาให้สิบวินาทีคิดก่อน"
อันที่จริง ตั้งแต่แรกเริ่ม เขาไม่เคยคิดจะปล่อยทั้งสามคนนี้ไปเลย
เขาไม่ใช่คนใจบุญอะไรนัก ฝ่ายตรงข้ามกล้าลงมือกับคณะแพทยศาสตร์ ก็ต้องชดใช้ด้วยเลือด
ที่ทำแบบนี้ ก็แค่จะเล่นสนุกกับทั้งสามคนเท่านั้น
เพราะว่า ทั้งสามคนไม่สามารถยืนหยัดอยู่ได้เกินหนึ่งนาทีในมือเขา ความมั่นใจของเขามาจากความแข็งแกร่ง!
ต่อให้ทั้งสามคนเลือกเส้นทางที่สอง ก็ไม่ใช่คู่มือของเทียนเป่ยอยู่ดี ลูกศิษย์ตัวเองมีฝีมือแค่ไหน เขารู้ดีกว่าใคร
เหตุผลที่เขาสละตำแหน่งเจ้าสำนักลับ ไม่ใช่เพียงเพราะรู้สึกผิดต่อภรรยาและลูกสาวเท่านั้น แต่ส่วนหนึ่งก็เพราะเทียนเป่ยมีกำลังความสามารถพอที่จะแบกรับตำแหน่งเจ้าสำนักลับได้แล้ว
หลายปีมานี้ หนิงไห่พบอัจฉริยะด้านยุทธ์มากมายนับไม่ถ้วน เทียนเป่ยคือสุดยอดที่สุดในจำนวนนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย และก็เพราะแบบนี้ เขาจึงรับเป็นศิษย์เป็นพิเศษ