อยู่ดี ๆ ร้องเพลงทำไม?
ไม่เล่นตามกฎเลยสักนิด!
ใต้เวที เสียงหัวเราะครืนดังขึ้น แม้แต่คนที่เคยมองซูโม่ไม่ชอบใจ ก็ยังอดหัวเราะออกมาไม่ได้
มันฮาเกินไปแล้ว!
“มีเพลงนี้ด้วยเหรอ?” เจฟเฟอร์สันถามด้วยความงุนงง เขาไม่เคยได้ยินเพลงนี้มาก่อน และยังแอบสงสัยว่าซูโม่แต่งสดเองหน้างานรึเปล่า
“แน่นอน!”
ซูโม่ยิ้มแฉ่ง “เพลงนี้ดังมากในเซี่ยกั๋วนะ พอแข่งเสร็จ นายลองไปค้นในเน็ตฟังดูสักสองสามรอบ แค่เป็นผู้ชายก็รู้สึกได้อะไรมากมาย แต่ถ้าเป็นนายนี่สิ ฉันไม่ค่อยแน่ใจนะ”
“ฮ่า ๆ ๆ —”
คนใต้เวทีหัวเราะกันล้มคว่ำ ขณะที่เจฟเฟอร์สันหน้ามืดเป็นเส้น
หมายความว่าไง?
นี่มันแอบด่าเขาว่าไม่ใช่ผู้ชายรึไง?
เกินไปแล้ว!
“อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง” เจฟเฟอร์สันแค่นเสียงเย็น
“ฉันก็แค่แสดงความเห็นของตัวเองไง!”
ซูโม่ยักไหล่แบบไม่แคร์ “ผู้ชายชอบมองผู้หญิงด้วยตา มักจะหลงเสน่ห์ความงามได้ง่าย ตาล้า ใจก็ล้า”
เจฟเฟอร์สัน: “ผู้หญิงชอบคิดถึงผู้ชายด้วยใจ มักจะถูกทรมานด้วยความทรงจำนี่นา”
ซูโม่: “ผู้หญิงให้ผู้ชายฉลาดเป็นเลิศ ผู้ชายก็เลยเหนื่อยเพราะเรื่องนี้”
เจฟเฟอร์สัน: “ผู้ชายให้ผู้หญิงหน้าตาดูดีสมกับคนอื่น ผู้หญิงก็เลยยิ่งเหนื่อย ผู้หญิงชอบให้ใครว่าตัวเองยังสาว ก็เลยกระโดดโลดเต้นทั้งวัน เหนื่อยจะตาย!”
ซูโม่: “สำหรับผู้ชาย คิดไม่ออกทั้งชีวิตว่าฉันรักใคร และคำถามนี้ไม่มีคำตอบ ต้องคิดไปทั้งชีวิต เหนื่อยชะมัด!”