ซูโม่ยิ้มอย่างอ่อนโยน มือซ้ายล้วงไปในกระเป๋าเสื้อ แล้วหยิบสร้อยคอเส้นหนึ่งออกมา “เสี่ยวซี นี่คือสร้อยคอที่ฉันตั้งใจทำเพื่อเธอโดยเฉพาะ เธอจะใส่ไว้ตลอดเวลาได้ไหม?”
“เสี่ยวโม่ สร้อยเส้นนี้...”
เหยียนจิ่วซีมองสร้อยคอรูปร่างประหลาดตรงหน้า ใบหน้าสวยเขียนว่าปฏิเสธเต็มตัว
ผู้หญิงทุกคนรักความสวย เธอก็เช่นกัน
พูดตรงๆ ไม่เกินจริง สร้อยในลิ้นชักของเธอหยิบออกมาหนึ่งเส้นแบบไม่ต้องคิด ก็ยังสวยกว่าเส้นนี้หลายเท่า เรียกได้ว่าคนละระดับเลย
สร้อยเส้นนี้ไม่มีความสวยงามแม้แต่น้อย เรียกได้ว่า...น่าเกลียดด้วยซ้ำ
นี่จึงทำให้เธอรู้สึกไม่อยากใส่จริงๆ
เห็นแบบนั้น ซูโม่ก็เกาหัว ใจแอบขมขื่น
รู้อยู่แล้วว่าจะต้องเป็นแบบนี้ ตอนทำสร้อยเส้นนี้ เขาพยายามเต็มที่เพื่อเพิ่มความสวยงามแล้ว
แต่สร้อยเส้นนี้มันไม่ใช่เครื่องประดับธรรมดา ต่อให้เขาทุ่มเทแค่ไหน ความสวยงามก็เพิ่มขึ้นได้จำกัดมาก
“แหวะ——”
“เสี่ยวซี สร้อยเส้นนี้ฉันตั้งใจทำทั้งคืนเลยนะ เธอไม่ชอบจริงๆ เหรอ?”
“ไม่ได้แปลว่าไม่ชอบ”
เหยียนจิ่วซีเม้มปากน้อยๆ นิ้วชี้ทั้งสองข้างวนไปวนมา พึมพำเบาๆ “แค่...มันดูน่าเกลียดไปหน่อย ฉันเก็บมันไว้อย่างดีได้ไหม?”
“ไม่ได้!”
ซูโม่ส่ายหน้า “เสี่ยวซี สร้อยเส้นนี้เธอต้องใส่ติดตัวไว้ตลอดเวลา รับปากฉันได้ไหม?”
“ทำไมล่ะ?”
เหยียนจิ่วซีมองซูโม่ด้วยความงงงวย “ทำไมต้องใส่ตลอดเวลาด้วย?”
ซูโม่คิดสักครู่ ก็ตัดสินใจจะบอกอะไรบางอย่างกับสาวน้อยคนนี้ เอ่ยอย่างครุ่นคิด “เสี่ยวซี สร้อยเส้นนี้ไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เธอคิด มันดูเผินๆ เหมือนเป็นแค่สร้อย แต่จริงๆ แล้ว...”