ที่ทางเข้า ซูโม่เกือบจะทรุดลงกับพื้น อยากจะหาที่ดินแทรกตัวหนีให้พ้นๆ ไปเลย
ทำอะไรกันเนี่ย?
กลับมาเจออะไรแบบนี้เลยเหรอ??
นี่มันแม่แท้ๆ เลยนะ ไม่ชมลูกสักอย่าง จะเอาแต่……
ε=(´ο｀*)))——
จ้าวหลิงเอ๋อเช็ดน้ำตา หายใจไม่ทันพูดว่า “ไม่คิดว่าไอ้ฉายาอัจฉริยะซูตอนเด็กๆ จะตลกขนาดนี้ ขำแทบตาย!”
เหยียนจิ่วซียิ้มละมุน เรื่องนี้เธอก็เพิ่งเคยได้ยินแม่ของซูเล่าเป็นครั้งแรกเหมือนกัน
แม่ของซูส่ายมือ พูดอย่างจนใจ “ใช่สิ ตอนนั้นทั้งครูใหญ่ทั้งครูประจำชั้นโกรธจนหน้าแทบเขียว เพราะเรื่องนี้ฉันเลยโดนเรียกไปคุยหลายรอบ”
“แล้วก็ยังมี……”
พอได้ยินแบบนี้ ซูโม่ถึงกับปวดท้องขึ้นมาทันที
ยังมีอีกเหรอ?
ไม่ได้ๆ ต้องรีบห้ามแม่พูดต่อแล้ว ไม่แบบนั้นขี้ผงในอดีตของตัวเองคงถูกคุ้ยออกมาหมดแน่ๆ
“แค่อืม——”
เขาก้าวเข้าไปในห้องโถง ขัดขึ้นทันที “แม่ พอได้แล้วนะ ปล่อยลูกบ้างไม่ได้เหรอ?”
เหล่าสาวๆ หันมามองซูโม่พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า แม้แต่อันหรานที่ปกติเย็นชาก็ยังเป็นแบบนั้น
ทำเอาซูโม่เขินสุดขีด จ้องแม่ด้วยสายตาอาฆาต “แม่ คนอื่นเขาเอาแต่ชมลูกตัวเอง จะมาทำแบบนี้ทำไม? ไม่ชมก็ไม่เป็นไร แต่อย่ามาหาเรื่องใส่ร้ายลูกแบบนี้สิ?”
“ที่แม่เพิ่งพูดไป ลูกเองยังจำไม่ได้เลย แม่จำผิดแน่นอน”
แม่ของซูไม่ยอมหลุดกับเล่ห์เหลี่ยมนี้ ปฏิเสธเสียงแข็ง “ยังไงล่ะ กล้าทำแต่ไม่กล้ารับเหรอ? แม่ไม่ได้จำผิดนะ ตอนนี้ในมือถือแม่ยังมีเบอร์ครูประจำชั้นตอนประถมของลูกอยู่เลย เขาต้องจำเรื่องนี้ได้แน่ๆ ไม่งั้นเดี๋ยวแม่โทรไปถามให้ดูเลยไหม?”