ควอเตอร์แรก
35:34
ควอเตอร์สอง
64:65
ควอเตอร์สาม
100:99
สกอร์ของทั้งสองฝ่ายห่างกันแค่แต้มเดียวมาตลอด...
คนดูอกจะระเบิด มันส์หยดเลยทีเดียว
โซนพักนักกีฬาฝั่งมหา'ลัยชิงหัว
"ซูโม่ เล่นใจเย็น ๆ หน่อย อย่าเพิ่งรีบ ตั้งสติดี ๆ"
เถาเสี่ยวฮุยเดินมาข้าง ๆ ซูโม่ พูดเสียงเข้ม "กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้มันไม่ง่าย เราห้ามทิ้งให้เป็นความเสียดายเด็ดขาด"
มหา'ลัยชิงหัวไม่เคยได้แชมป์การแข่งขันบาสเกตบอลระดับอุดมศึกษา นี่คือแผลในใจของมหา'ลัยชิงหัว!
ยิ่งเป็นเถาเสี่ยวฮุย ครูพละ ก็รู้ซึ้งดีกว่าใคร...
ตอนนี้กว่าจะมีความหวังในการคว้าแชมป์ เถาเสี่ยวฮุยไม่อยากสะดุดล้มในก้าวสุดท้ายนี้
"อาจารย์เถา ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะครับ"
ซูโม่ยิ้มมั่นใจ เขาไม่คิดว่าตัวเองจะแพ้
คำว่า 'แพ้' ไม่เคยอยู่ในพจนานุกรมของเขา
เห็นซูโม่พูดแบบนี้ หัวใจที่แขวนอยู่กลางอกของเถาเสี่ยวฮุยก็ตกลงกลับไปอยู่ในท้องเสียที
ไม่รู้ทำไม คำพูดของซูโม่มักทำให้คนอยากเชื่อเสมอ
บางที นี่อาจเป็นเสน่ห์ส่วนตัวของซูโม่ก็ได้!
เหยียนจิ่วซีถือผ้าขนหนูผืนหนึ่ง ค่อย ๆ เช็ดเหงื่อให้ซูโม่ด้วยความอ่อนโยน แววตาฉายแววเป็นห่วงสุดหัวใจ
"เสี่ยวโม่ เหนื่อยมั้ย?"
"ไม่เป็นไร ผมยังไหวอยู่"
ซูโม่หยิบขวดน้ำขึ้นมากินอึกหนึ่ง ยิ้มจาง ๆ
จริง ๆ แล้ว ตอนนี้เขาเหนื่อยมาก...
สามควอเตอร์ที่ผ่านมาเกือบจะเป็นโชว์เดี่ยวของซูโม่กับลู่เฟยสองคนเลย นักกีฬาคนอื่นมีหน้าที่อย่างเดียวคือส่งบอลให้สองคนนี้
แข่งหนักติดต่อกันสามควอเตอร์ ถึงร่างกายซูโม่จะถูกสกิลการต่อสู้เบื้องต้นเสริมมาแล้ว ก็ยังรู้สึกล้าไม่ใช่น้อย