“อาจารย์ซู เอกสารเรื่องบ้านอยู่ในนี้หมดแล้ว พร้อมเข้าอยู่ได้ตลอด”
เทียนเป่ยพูดไปพร้อมกับเปิดกระเป๋าออก
โฉนดที่ดิน เอกสารโอนกรรมสิทธิ์ กุญแจ… และอื่น ๆ ครบครันจบสรรพ
ซูโม่พยักหน้ารับ แล้วหันไปมองแม่ของตัวเอง ยิ้มแฉ่งว่า “แม่ ตอนนี้มีที่อยู่แล้ว ไม่ต้องรีบกลับหลินไห่แล้วใช่ไหม?”
“เอ่อ…”
แม่ของซูตาค้างมองสิ่งของในกระเป๋าอย่างไม่หวนกลับ แม้จะรู้ว่าลูกชายตัวเองตอนนี้เก่งกาจแค่ไหน แต่นึกภาพก็คือการนึกภาพ เมื่อเห็นฉากเกินจริงแบบนี้ต่อหน้า ก็ยังไม่อาจหักห้ามความตกตะลึงได้
แต่ว่า ถ้าแม่คนหนึ่งไม่เข้าใจลูกชายของตัวเอง นั่นแปลว่าเธอคงไม่ใช่แม่ที่ผ่านเกณฑ์แน่ ๆ
จากท่าทีของซูโม่ แม่ของซูแหลมคมพอที่จะดมกลิ่นแปลก ๆ ที่ไม่ธรรมดาออกมาได้ แววตาเต็มไปด้วยความตั้งคำถาม “เสี่ยวโม่ แกกับเสี่ยวซีกำลังจะไปเที่ยวที่ไหนกัน?”
“เอ๊ะ…”
ท่าทีของซูโม่ขยับตัวแข็งค้าง แต่แค่เสี้ยววินาทีก็ฟื้นคืนเป็นปกติ พูดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ก็แค่ออกไปเดินเล่น เดินไปถึงไหนก็ถือว่าไหนน่ะ”
“จริงนะ?” บนหน้าแม่ของซูเขียนคำว่าไม่เชื่อเอาไว้เต็ม ๆ
“แน่นอน!”
ซูโม่รู้ว่าถ้าปล่อยคุยต่อไป ตัวเองต้องหน้าแตกแน่นอน จำใจต้องเหวี่ยงบอลไปให้หยานจิ่วซี “ถ้าไม่เชื่อ ถามเสี่ยวซีก็ได้”
แม่ของซูหันไปมองลูกสะใภ้ ถามเสียงอ่อนโยน “เสี่ยวซี บอกความจริงกับแม่มา แม่รู้สึกได้เลยว่าเด็กเสี่ยวโม่กำลังหลอกแม่อยู่”
หยานจิ่วซีแอบขว้างตาใส่ซูโม่หนึ่งครั้ง แล้วอธิบายเบา ๆ ว่า “คุณแม่ซู คุณก็รู้ใช่ไหมว่าตอนที่ฉันกับเสี่ยวโม่แต่งงานกัน เราไม่ได้ไปฮันนีมูนกัน ช่วงนี้เสี่ยวโม่พอดีมีเวลาว่าง เลยคิดว่าจะออกไปเที่ยวสักรอบ ผ่อนคลายอารมณ์กันหน่อย ไม่อยากให้เขามัวแต่ทำงานวิจัยแปลก ๆ อยู่ทั้งวัน”