“ชะมัดแท้!”
ใบหน้าของยูสตาสเต็มไปด้วยความเย็นชา เขาทุ่มถ้วยกาแฟในมือลงกระแทกพื้นดาดฟ้าเรืออย่างหนักหน่วง จ้องมองไปยังเรือหลานไห่ที่อยู่ไกลออกไป ก่อนพูดเสียงต่ำว่า “เนื่องจากพวกเซี่ยกั๋วไม่รู้จักดีงาม ก็อย่าโทษพวกเราที่ไม่เกรงใจ!”
“สั่งการ! กองเรือรบทั้งหมดออกเดินทาง เป้าหมายคือเขตแดนน่านน้ำเซี่ยกั๋วเข้าไปหนึ่งไมล์ทะเล ฮึ! ฉันอยากเห็นสักครั้งว่าเซี่ยกั๋วกล้ายิงหรือไม่”
“รับทราบ!”
ไม่กี่นาทีต่อมา พร้อมเสียงหวูดดังรัวๆ กองเรือรบของพันธมิตรกองทัพเรือก็เริ่มเคลื่อนที่ ค่อยๆ เคลื่อนเข้าประชิดเขตแดนน่านน้ำเซี่ยกั๋ว
เห็นภาพนี้ ทุกคนต่างตึงเครียดขึ้นทันที
นี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามหรือ?
“โอ๊ะ?”
ซูโม่มองภาพตรงหน้า มุมปากยกยิ้มอย่างเยือกเย็น “ยังมีคนไม่กลัวตายอีกเหรอ? งั้นก็จับไก่สอนลิงซะเลย!”
“ท่านแม่ทัพทั้งสอง เรื่องที่เหลือไม่ต้องให้ผมสั่งการแล้วใช่ไหม?”
เขายกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ แล้วพูดเรียบๆ ว่า “ตราบใดที่มีเรือรบลำใดข้ามเขตแดนน่านน้ำของเรา ไม่ว่าจะเป็นเรือบรรทุกเครื่องบิน เรือประจัญบาน หรือเรือลาดตระเวน; เล็งที่ระบบขับเคลื่อน แล้วยิงเลย!”
ถานฝูกับหงเจิ้นฉีพยักหน้าอย่างจริงจัง ทั้งคู่คือทหาร และทหารเกิดมาเพื่อปฏิบัติตามคำสั่งเป็นหน้าที่สูงสุด
เรื่องสงคราม ทั้งสองซ้อมมาตลอดชีวิต คราวนี้ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ได้ฤกษ์ลงมือทำจริงเสียที
หงเจิ้นฉีส่งสายตาให้ถานฝู แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างมั่นคง